Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wydaje się, że transport urobku rudy miedzi z szybu do zakładu wzbogacania można zrealizować na wiele sposobów, ale w praktyce tylko niektóre metody są opłacalne i bezpieczne na dużą skalę. Wybór pojazdów samochodowych kojarzy się z elastycznością i możliwością transportu do trudno dostępnych miejsc, jednak w górnictwie podziemnym i przy dużych wydajnościach takie rozwiązanie okazuje się zwykle niepraktyczne. Pojazdy szybko się zużywają, generują koszty paliwa i utrzymania, a do tego zwiększają ryzyko wypadków i przestojów – szczególnie na długich dystansach, gdzie wymagana jest efektywność. Mosty przerzutowe, choć brzmią trochę fachowo, to właściwie są urządzeniami pomocniczymi, które mogą ułatwiać przeładunek między różnymi segmentami transportu, ale same nie służą jako środek ciągłego transportu surowca na takie odległości. Ładowarki łyżkowe są natomiast urządzeniami do załadunku, rozładunku lub krótkodystansowego transportu materiału – świetnie sprawdzają się w komorach wydobywczych, czy przy obsłudze pryzm, ale nie poradzą sobie z zadaniem systematycznego transportowania tysięcy ton urobku przez kilkaset metrów czy kilka kilometrów. Typowy błąd myślowy polega na tym, że zakłada się możliwość wykorzystania urządzeń mobilnych lub pomocniczych w głównym ciągu technologicznym – tymczasem branżowe standardy jasno wskazują na konieczność automatyzacji i ciągłości procesu. Właśnie dlatego wygrywają przenośniki taśmowe, które są zaprojektowane specjalnie do takiej pracy i powszechnie stosowane w największych zakładach górniczych. To rozwiązanie zapewnia nie tylko wydajność, ale także minimalizuje zagrożenia związane z ruchem kołowym i pozwala utrzymać wysokie standardy bezpieczeństwa na terenie kopalni.