Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W praktyce przeróbki rudy miedzi można łatwo się pomylić, zakładając, że do rozdrabniania używa się mielników lub prętów wykonanych z materiałów takich jak polimery czy korund. W rzeczywistości, materiały te stosuje się głównie w procesach wymagających wyjątkowej czystości lub w laboratoriach, gdzie liczy się minimalizacja zanieczyszczeń i ścierania, ale nie w dużych instalacjach przemysłowych. Mielniki i pręty polimerowe zwyczajnie nie wytrzymują obciążeń mechanicznych, jakie występują podczas rozdrabniania twardych rud, a ich zużycie byłoby nieakceptowalnie szybkie, co z punktu widzenia ekonomii procesu zupełnie się nie opłaca. Korund, choć bardzo twardy, jest kruchy i drogi – jego zastosowanie ogranicza się zwykle do młynów laboratoryjnych lub przetwarzania bardzo specyficznych materiałów. Pręty i kule z korundu również nie dają takich efektów rozdrabniania – w dużej skali po prostu się nie sprawdzają. Typowym błędem jest utożsamianie rozwiązań laboratoryjnych z przemysłowymi – to dwa zupełnie różne światy jeśli chodzi o wydajność, trwałość, koszty i możliwości technologiczne. Dodatkowo, sama terminologia potrafi wprowadzać w błąd: 'mielniki' czasem kojarzone są z młynami kulowymi, lecz w polskiej branży mówi się raczej o kulach i prętach. Przemysł miedziowy od lat bazuje na stalowo-żeliwnych elementach, bo te najlepiej spełniają wymagania wytrzymałościowe i eksploatacyjne. Warto zawsze odnosić się do rzeczywistych przykładów z zakładów górniczych, gdzie nie bez powodu wybrano właśnie te materiały – wynika to z połączenia wiedzy praktycznej, rachunku ekonomicznego i wieloletnich doświadczeń.