Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób myśli, że obecność tlenków metali w piaskach szklarskich jest czymś pożądanym, bo kojarzą się one z poprawą właściwości szkła albo specjalistycznymi dodatkami. To dość częsty błąd, szczególnie gdy mamy wiedzę bardziej ogólną o metalurgii czy ceramice, gdzie faktycznie różne tlenki są używane jako topniki czy modyfikatory. Jednak w przypadku piasków szklarskich sprawa wygląda zupełnie inaczej. Tlenki metali – takie jak żelaza, chromu, tytanu czy manganu – traktuje się tutaj jako zanieczyszczenia, które barwią szkło i obniżają jego jakość. To nie one polepszają właściwości mechaniczne szkła – wręcz przeciwnie, normy branżowe wymagają ich minimalizacji. Typowym nieporozumieniem jest traktowanie tlenków metali jako głównego produktu handlowego huty lub koncentratu sprzedawanego do huty, bo w praktyce piaski szklarskie muszą być jak najczystsze. Gdyby tlenki metali były cenne albo pozytywne, nie przeprowadzałoby się kosztownych procesów oczyszczania surowca, takich jak mycie, flotacja czy separacja magnetyczna. Z drugiej strony, są oczywiście przypadki, gdy celowo barwi się szkło dodatkami, ale to już zupełnie inny etap – dotyczy gotowej masy szklanej, a nie surowego piasku. W praktyce każda huta szkła unika dostaw surowca z podwyższoną zawartością tlenków metali, chyba że produkuje szkło techniczne lub butelkowe o określonym kolorze. Stąd, w produkcji piasków szklarskich najważniejsza jest minimalizacja tych związków, a nie ich wykorzystywanie czy sprzedaż w postaci koncentratów. To jeden z typowych mitów branżowych, który warto od razu sobie wyjaśnić.