Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu uczniów, patrząc na podobne zadania, często gubi się w obliczeniach, bo intuicyjnie nie doceniają, jak drastyczna może być różnica pomiędzy zawartością pierwiastka w rudzie a w koncentracie. To prowadzi do typowych błędów: niektórzy mylą współczynnik wzbogacenia ze stopniem rozdziału lub skupiają się na odjęciu wartości, zamiast na ich wzajemnej proporcji. Jeżeli ktoś wybrał 2, mógł po prostu podzielić 2% przez 1%, co nie ma tu zastosowania, bo chodzi o porównanie koncentratu do surowca, nie odwrotnie. Wartość 12 pojawia się czasem, gdy ktoś dzieli zawartość koncentratu przez losowo wybraną inną liczbę z zadania, ale to już jest całkowicie oderwane od logiki branżowej. 23 mogło się pojawić, jeśli ktoś próbował uwzględnić masę urobku albo przyjął jakieś mylne założenia co do 'średniej zawartości', ale to niestety częsty przykład zagubienia się w szczegółach, zamiast trzymania się prostego wzoru: zawartość w koncentracie przez zawartość w surowcu. Najważniejsze, żeby zawsze pamiętać, iż współczynnik wzbogacenia to narzędzie do porównania – im wyższy, tym skuteczniejszy proces. Podstawowy błąd myślenia wynika tu z niedocenienia, jak mocno rośnie ta wartość, gdy surowiec ma niską zawartość metalu, a koncentrat – wysoką. To pokazuje, jak niewielka poprawa jakości może radykalnie zwiększyć opłacalność całego procesu przemysłowego. Moim zdaniem dobrze jest wrócić do podstaw: wzór to (zawartość w koncentracie)/(zawartość w rudzie). Tyle – a praktyka pokazuje, że takie zadania najskuteczniej rozwiązują osoby, które regularnie wykonują podobne kalkulacje na produkcji.