Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często podczas obliczania współczynnika wzbogacenia myli się pojęcia lub podstawia nieprawidłowe dane do wzoru. Typowym błędem jest nieprawidłowe zinterpretowanie, co należy podzielić – niektórzy próbują odjąć wartości zamiast je podzielić lub podstawiają odwrotnie: zamiast koncentrat/ruda, wrzucają ruda/koncentrat. Wtedy wynik może wyjść np. 0,08 lub 2, co od razu widać, że nie ma sensu praktycznego. Innym częstym błędem jest utożsamianie współczynnika wzbogacenia z wychodem koncentratu albo pomijanie jednostek procentowych – wtedy ktoś może uznać, że skoro początkowo było 2%, a w koncentracie 26%, to wzbogacenie wynosi 24, co jest kompletnie nietrafione, bo to różnica, a nie stosunek. Są też osoby, które na szybko dzielą wyższą liczbę przez niższą, ale nie zwracają uwagi, co reprezentuje każda z nich – w przypadku odpowiedzi 15 czy 28 to zwykłe szacowanie „na oko”, które nie uwzględnia istoty wzoru. Branżowe standardy jasno wskazują: współczynnik wzbogacenia = zawartość składnika w koncentracie / zawartość składnika w surowcu. Wzór jest prosty, ale trzeba go stosować bezpośrednio i nie kombinować. Z mojego doświadczenia to właśnie pośpiech i nieuwaga prowadzą do złych wyników – w praktyce laboratoryjnej regularnie spotykam się z tym, że ktoś pomyli procenty masowe z promilami albo nie sprawdzi danych wejściowych. Takie błędy mogą skutkować nie tylko źle zdanym testem, ale i poważnymi stratami technologicznymi, bo na tej podstawie podejmuje się decyzje o regulacji maszyn i dalszym przebiegu procesu.