Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wzbogacanie grawitacyjne opiera się na różnicach gęstości ziaren, a nie na ich właściwościach powierzchniowych. Ten proces dobrze działa, gdy minerały użyteczne i nieużyteczne mają znacząco różną masę właściwą, jak np. przy przeróbce rud żelaza czy ciężkich minerałów, ale nie radzi sobie z rozdziałem ziaren podobnych pod względem gęstości, różniących się tylko charakterem powierzchni. Klasyfikacja mechaniczna z kolei służy głównie do segregowania ziaren według ich wielkości (czasem kształtu), na przykład za pomocą hydrocyklonów lub przesiewaczy, ale nie jest to sposób na oddzielenie ziaren hydrofobowych od hydrofilowych. Separacja magnetyczna rozdziela minerały na podstawie ich podatności magnetycznej i absolutnie nie rozwiązuje zagadnienia różnic hydrofobowości – stosuje się ją na przykład do oddzielania magnetytu od kwarcu czy innych niemagnetycznych ziaren. Bardzo często te błędne podejścia wynikają z mylnego przekonania, że każdy proces wzbogacania działa uniwersalnie na wszystkie rodzaje różnic w materiale wsadowym, co niestety nie jest prawdą. Kluczowe jest rozumienie, że o wyborze metody decyduje nie tylko skład chemiczny, ale też własności fizyczne i powierzchniowe ziaren. Flotacja jest jedynym z wymienionych procesów, który celowo wykorzystuje różnice w hydrofobowości, by wydzielić koncentrat i odpad, i to głównie dzięki specjalnym odczynnikom, które modyfikują zachowanie się minerałów na granicy faz woda–powietrze. Stąd rozdział na tej zasadzie nie byłby możliwy ani przez grawitację, ani przez klasyfikację, ani przez pole magnetyczne.