Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób błędnie sądzi, że obecność wody w powietrzu – czy to w postaci pary, czy nawet obłoku zraszającego – może w jakiś sposób doprowadzić do wybuchu pyłu węglowego. To nieporozumienie wynika czasem z faktu, że woda bywa stosowana przy zwalczaniu zagrożenia wybuchem, ale w zupełnie odwrotnym celu: ma ona wiązać pył i zapobiegać jego unoszeniu się. Obłoki wodne czy para wodna wręcz pomagają rozpraszać i osadzać cząsteczki pyłu, dzięki czemu obniżają stężenie wybuchowe i ograniczają ryzyko eksplozji. Z kolei, zakładanie, że tzw. woda higroskopijna w powietrzu miałaby powodować wybuch, to wynik pomylenia mechanizmów – higroskopijność pyłu wpływa na jego właściwości palne, ale najczęściej podwyższona wilgotność ogranicza możliwość wybuchu, a nie ją zwiększa. Najważniejszym i niezbędnym elementem, oprócz obecności pyłu oraz odpowiedniego ruchu powietrza, jest wystąpienie źródła zapłonu – bez niego nawet najbardziej niekorzystne warunki nie doprowadzą do eksplozji. Praktyka pokazuje, że to właśnie kontrola zapłonu, a nie manipulowanie wilgotnością powietrza czy obecnością wody, jest kluczowa w zapewnieniu bezpieczeństwa w zakładach pracujących z pyłem węglowym. Typowym błędem jest przecenianie roli czynników „wodnych” i bagatelizowanie zagrożenia, które niosą iskry, przegrzane elementy lub inne źródła wysokiej temperatury. Warto o tym pamiętać, bo to właśnie one są realnym zagrożeniem i dlatego branżowe procedury bezpieczeństwa tak bardzo je podkreślają.