Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często wydaje się, że wody obiegowe w zakładach wzbogacania rud są podobne do wody wodociągowej, ale to mylne przekonanie. Po pierwsze, zawartość części stałych w wodach obiegowych zazwyczaj jest wyższa niż w wodach wodociągowych, bo procesy przeróbcze – takie jak mielenie czy płukanie – zawsze powodują obecność resztek mineralnych, zawiesin i drobin rud. Utrzymanie bardzo niskiego poziomu części stałych, jak w wodzie pitnej, jest praktycznie niemożliwe i nie stanowi priorytetu w obiegach technologicznych, bo normy są tutaj zupełnie inne. Jeśli chodzi o dwutlenek węgla, to wody mineralne mogą mieć bardzo zróżnicowane stężenia CO2, zależnie od ich źródła, ale woda obiegowa z zakładu przeróbczego nie jest pod tym względem jakoś szczególnie wyróżniająca się i zazwyczaj dwutlenek węgla nie jest kluczowym wskaźnikiem jej jakości. Najbardziej istotna różnica dotyczy właśnie zasolenia – to ono rośnie podczas eksploatacji obiegu i jest wyższe niż w świeżej wodzie wodociągowej. Myślenie, że woda obiegowa będzie miała niższe zasolenie, wynika często z utożsamiania jej z wodą użytkową albo z błędnego przeświadczenia, że wielokrotne wykorzystywanie wody ją „oczyszcza”. W rzeczywistości procesy te prowadzą do stopniowej koncentracji rozpuszczonych soli, co może wymagać stosowania urządzeń do uzdatniania, takich jak odwrócona osmoza lub odstojniki chemiczne. Właśnie dlatego tak ważne jest, żeby rozumieć realne skutki recyrkulacji i nie lekceważyć parametrów wody technicznej – bo od nich zależy trwałość urządzeń i skuteczność wielu operacji przeróbczych. Z mojego doświadczenia wynika, że ignorowanie problemu zasolenia szybko prowadzi do awarii i wzrostu kosztów eksploatacyjnych.