Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób uważa, że wody popłuczkowe z procesu przeróbki węgla są po prostu magazynowane lub trafiają bezpośrednio do naturalnych zbiorników wodnych albo na składowiska odpadów. To dość częsty błąd myślowy – wynika chyba z przekonania, że najprościej się pozbyć tych ścieków i już, a w praktyce takie podejście jest niezgodne z zasadami ochrony środowiska oraz ekonomii procesu. Magazynowanie w zbiornikach na terenie zakładu ma sens tylko tymczasowo, np. jako bufor lub etap przed oczyszczeniem, ale nie rozwiązuje problemu, bo woda popłuczkowa musi być dalej albo oczyszczona, albo poddana recyrkulacji. Z kolei kierowanie popłuczek do rzek czy jezior to ogromne zagrożenie dla środowiska – zawierają zawiesiny mineralne, często drobnoziarnisty muł, a czasem nawet pozostałości odczynników chemicznych. Za takie praktyki grożą poważne sankcje prawne i finansowe, a w dodatku zakład szybko straciłby certyfikaty i dobre imię. Również transport na składowiska odpadów nie jest rozwiązaniem systemowym – co najwyżej można zagospodarować powstałe po klarowaniu osady, ale sama woda powinna być odzyskiwana. Przemysł dąży wszędzie do minimalizacji zużycia surowców i wody, stąd recyrkulacja po procesie klarowania jest obecnie standardem nie tylko według przepisów, ale też w codziennej praktyce zakładów przeróbczych. W mojej opinii to absolutna podstawa, bez której trudno sobie wyobrazić nowoczesny zakład – nie chodzi tu tylko o ekologię, ale i o rachunek ekonomiczny oraz wymogi branżowe.