Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wody technologiczne w układzie wzbogacania rud miedzi nie charakteryzują się ani niskim zasoleniem, ani szczególnie wysoką zasadowością czy niską temperaturą. Częstym błędem jest przekonanie, że skoro woda w procesach technologicznych jest krążona w obiegu zamkniętym, to jej skład chemiczny pozostaje w miarę niezmienny. W rzeczywistości jednak, każda kolejna cyrkulacja powoduje akumulację rozpuszczonych soli mineralnych, co skutkuje wzrostem ogólnego zasolenia. Wysoka zasadowość wody technologicznej może się pojawić w szczególnych przypadkach (np. przy wapnowaniu), ale nie jest to cecha typowa i pożądana dla wszystkich układów wzbogacania rud miedzi. Z kolei niska temperatura wody nie jest ani kryterium, ani cechą charakterystyczną - układy pracują zazwyczaj w zakresie temperatur bliskich otoczenia, wpływających na lepkość cieczy i efektywność flotacji, ale nie stanowi to głównego wyróżnika. Niskie zasolenie spotyka się zwykle tylko na początku pracy instalacji lub przy dużym udziale świeżej wody, jednak w praktyce przemysłowej dąży się do maksymalnego recyklingu, a więc zasolenie rośnie. Część osób błędnie zakłada, że niska mineralizacja poprawia wyniki technologiczne, ale przy długotrwałej eksploatacji jest to niemożliwe ze względów ekonomicznych. Właśnie dlatego monitoring i kontrola poziomu zasolenia oraz odpowiednie projektowanie procesów odsalania pozostają priorytetem dla inżynierów zajmujących się gospodarką wodno-ściekową w górnictwie i przeróbce rud.