Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często spotykam się z nieporozumieniem dotyczącym podziału sortymentów węgla i wymagań normatywnych w zakresie zawartości podziarna. Węgiel miałowy, taki jak Miał I, jest projektowany właśnie pod kątem obecności niewielkich ziaren – tutaj podziarno nieraz stanowi dominującą frakcję i nie jest rygorystycznie ograniczane przez normy do poziomu 5%. W sortymentach drobnych, do których zalicza się na przykład węgiel drobny czy Groszek II, również przewiduje się wyższą zawartość podziarna, bo są one wykorzystywane głównie w technologiach, gdzie drobny materiał nie stanowi problemu; wręcz przeciwnie, w paleniskach pyłowych czy automatycznych podajnikach taki rozkład ziarnowy jest pożądany. Często błędnie zakłada się, że „im drobniejszy sortyment, tym bardziej restrykcyjnie podchodzi się do zawartości podziarna”, co w praktyce jest odwrotnie – to właśnie w „najgrubszych” sortymentach, takich jak kęsy czy kostka, wymaga się minimalnej ilości drobnych frakcji, bo ich obecność obniża wartość opałową i utrudnia zastosowanie w piecach rusztowych oraz przemyśle. W pracy w zakładzie przeróbczym, normy PN-82/G-97001 jasno określają, że tylko w kęsach zawartość podziarna nie może przekroczyć 5%. Pozostałe sortymenty mają granice znacznie wyższe lub w ogóle nie są one tak ściśle kontrolowane. Typowym błędem jest tu mylenie przeznaczenia i wymagań jakościowych poszczególnych frakcji – to, co w jednym sortymencie jest wadą, w innym może być wręcz cechą pożądaną. Warto zwracać większą uwagę na konkretne zapisy normy i praktyczne zastosowanie sortymentów – to oszczędza mnóstwo problemów przy odbiorach jakościowych i w kontaktach z klientami.