Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często można spotkać się z przekonaniem, że wzbogacanie magnetyczne sprawdzi się przy szerokim wachlarzu rud, na przykład miedzi, cynku czy nawet złota. Jednak ta metoda opiera się na bardzo konkretnych właściwościach fizycznych – chodzi o podatność minerałów na działanie pola magnetycznego. Ruda żelaza, a szczególnie zawarte w niej minerały magnetyt czy hematyt, charakteryzują się wyraźną podatnością magnetyczną, co pozwala skutecznie oddzielić je od niepożądanej skały płonnej za pomocą separatorów magnetycznych. W przypadku miedzi czy cynku, ich minerały (np. chalkopiryt, sfaleryt) są praktycznie niewrażliwe na pole magnetyczne, więc stosowanie tu metody magnetycznej nie miałoby sensu – znacznie lepiej sprawdza się flotacja, gdzie wykorzystuje się różnice w zwilżalności powierzchni minerałów. Złoto z kolei występuje najczęściej w postaci rodzimej lub związanej z minerałami kwarcowymi, które także nie wykazują właściwości magnetycznych. Stąd duże znaczenie mają metody grawitacyjne, amalgamacja czy nawet chemiczne procesy hydrometalurgiczne, a nie rozdział magnetyczny. Takie błędne założenia biorą się często z mylenia cech fizycznych minerałów lub z przekonania, że skoro coś działa dla jednej rudy, to sprawdzi się i dla innych. Tymczasem w przemyśle zawsze dobiera się technologię typowo pod właściwości mineralogiczne i fizyczne konkretnego surowca. Warto wyrobić sobie nawyk analizowania minerałów pod kątem ich reakcji na pole magnetyczne, bo to właśnie decyduje o skuteczności tej metody.