Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W krzywej wzbogacalności Henry’ego bardzo łatwo wzbogacalny węgiel byłby rozpoznawalny po wyraźnie stromej, niemal pionowej początkowej części wykresu, gdzie bardzo szybko oddziela się koncentrat od skały płonnej. Takie materiały są rzadkością i w praktyce spotyka się je raczej w idealnych warunkach laboratoryjnych albo przy bardzo korzystnym rozkładzie gęstości frakcji. Odpowiedzi sugerujące, że węgiel jest łatwo lub średnio wzbogacalny, świadczą o błędnym zrozumieniu proporcji i przebiegu krzywej – dla tych przypadków linia byłaby bardziej załamana lub miałaby wyraźne załamanie w środkowej części, co oznacza, że przynajmniej część ziarna daje się efektywnie oddzielić, choć nie tak łatwo jak w przypadku bardzo łatwo wzbogacalnych surowców. W rzeczywistości, gdy linia jest płaska, a zmiany wartości są rozłożone równomiernie i nie występują gwałtowne załamania, to klasyczny znak, że materiał jest trudno wzbogacalny. Typowym błędem jest przecenianie efektywności rozdziału na podstawie samej obecności zmian na wykresie, bez oceny ich skali i gwałtowności. W praktyce zakładów przeróbczych często spotykam się z sytuacją, gdzie pracownicy zbyt optymistycznie oceniają możliwość uzyskania czystego koncentratu właśnie wtedy, gdy krzywa nie pokazuje ostrych zmian – a to niestety prowadzi do strat surowca i wzrostu kosztów. Dobre praktyki wymagają nie tylko obserwacji wykresu, ale też rozumienia, jak przekłada się on na rzeczywiste możliwości przeróbki węgla. Krzywa Henry’ego jest jednym z podstawowych narzędzi do planowania i optymalizacji procesów wzbogacania i warto umieć ją interpretować, żeby unikać kosztownych pomyłek w praktyce przemysłowej.