Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wydaje się, że wiele osób pochopnie wybiera odpowiedzi zbliżone do idealnej wydajności, jaka wynika „na sucho” z prostego podziału produkcji przez czas pracy. Jest to typowy błąd, bo w praktyce przemysłowej przyjmuje się parametr wydajności urządzeń transportujących zawsze z pewnym zapasem. Jeżeli zakład produkuje 500 ton w ciągu 20 godzin, minimalna arytmetyczna wydajność to 25 ton (Mg) na godzinę. Jednak przenośnik nie powinien pracować non stop na sto procent swojej mocy, bo to grozi szybkim zużyciem i zwiększa ryzyko awarii. Standardy branżowe oraz doświadczenia eksploatacyjne pokazują, że należy stosować współczynnik zapasu – najczęściej wynoszący od 10 do 25%. Przykładowo, jeśli wybierzemy przenośnik o wydajności 20 Mg/h lub 10 Mg/h, to będzie on notorycznie przeciążony albo nie zapewni ciągłego odbioru materiału, co skutkuje zatorami, przestojami i stratami produkcyjnymi. 5 Mg/h to już zupełnie za mało i taka odpowiedź świadczy o niezrozumieniu elementarnych zasad doboru urządzeń. To częsty błąd początkujących, którzy zapominają o nierównomierności podawania, chwilowych zwiększeniach wydajności czy potrzebie rezerwy na przestoje. Zbyt niska wydajność przenośnika naraża nas na ciągłe przerywanie pracy, a to się po prostu nie opłaca – zarówno z perspektywy ekonomicznej, jak i organizacyjnej. Poprawne podejście to zawsze uwzględnienie lekkiego zapasu i wybór urządzenia, które będzie w stanie obsłużyć nawet nieco wyższą niż średnia chwilową produkcję. W praktyce oznacza to wybór przenośnika o wydajności najbliższej, ale wyższej od wyliczonej, czyli w tym przypadku 30 Mg/h. Warto to zapamiętać, bo przy projektowaniu linii technologicznych taki niuans robi dużą różnicę.