Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W temacie przesiewania kopalin bardzo często spotyka się błędne rozumowanie dotyczące skutków zapchania oczek sita. Pojawia się przekonanie, że jeśli sito się zapcha, to do produktu górnego trafi więcej nadziarna, a do dolnego – podziarna, tak jakby wszystko odbywało się w odwrotną stronę. W rzeczywistości, kiedy oczka sita są niedrożne, materiał, który powinien przez nie przelecieć (czyli podziarno), zostaje na sicie. To powoduje, że ta drobna frakcja miesza się z nadziarnem i trafia do tzw. produktu górnego, który zwykle powinien być czystszy i pozbawiony mniejszych ziaren. Przekonanie, że zapchanie sita skutkuje nagromadzeniem nadziarna w produkcie górnym jest intuicyjne, ale błędne – nadziarno i tak by tam zostało. Najgorsze jest jednak myślenie, że podziarno pojawi się w produkcie dolnym – bo właśnie przez zapchane oczka nie ma jak tam trafić. W branży często spotykam się z sytuacjami, gdzie operatorzy niepotrzebnie zwiększają intensywność przesiewania albo zmieniają parametry pracy, zamiast sprawdzić stan sita. To prowadzi do spadku wydajności, pogorszenia jakości produktu i nierzadko do strat finansowych, bo klient oczekuje określonej frakcji materiału. Moim zdaniem warto jest zrozumieć, że prawidłowe działanie przesiewacza opiera się na drożności sita i umiejętności szybkiego reagowania na jego zatykanie się. Takie błędne wyobrażenia biorą się często z teoretycznego podejścia do procesu, bez praktycznej obserwacji, jak materiał zachowuje się na zablokowanym sicie. W standardach branżowych i dobrych praktykach nacisk kładzie się na regularną kontrolę i czyszczenie sit, bo to najprostsza droga do uniknięcia obecności podziarna w produkcie górnym, a także do utrzymania stabilnej jakości całego procesu przeróbczego.