Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W przeróbce kopalin stałych często spotyka się różne techniki wzbogacania i każdy z procesów ma swoją określoną specyfikę działania. Pomieszanie ich podstawowych zasad to dość częsty błąd – sam kiedyś myślałem, że jak coś się różni, to wystarczy dobrać metodę „na czuja”, ale w praktyce to nie działa. Wzbogacanie grawitacyjne wykorzystuje różnice w gęstości ziaren mineralnych, a nie ich powierzchniowych właściwościach. Jeśli minerały mają podobną gęstość, to niestety ten sposób nie da nam oczekiwanego rozdziału – ziarna opadają praktycznie tak samo i nie da się ich sensownie rozseparować. Z kolei separacja dielektryczna opiera się na różnicach w przewodnictwie elektrycznym, co przy hydrofobowości nie ma absolutnie znaczenia – tu ważne jest, jak ziarno reaguje w polu elektrycznym, a nie czy „lubi” wodę. Separacja magnetyczna, jak łatwo się domyślić, bazuje na właściwościach magnetycznych – czyli czy minerał jest podatny na oddziaływanie magnesu. Hydrofilowość czy hydrofobowość nie mają tu wpływu, bo pole magnetyczne nie oddziaływuje na takie cechy powierzchniowe. Z mojego doświadczenia wynika, że łatwo jest pomylić te procesy, bo czasem wydają się podobne w nazwach albo wykorzystują podobne urządzenia, ale kluczem jest zawsze zrozumienie, która właściwość fizyczna minerału decyduje o skutecznym rozdziale. Przy różnicach tylko w hydrofobowości jedyną sensowną i praktyczną metodą jest właśnie flotacja – i to wynika zarówno z teorii, jak i praktyki zakładów przeróbczych, gdzie od lat stosuje się właśnie taki podział technologiczny. Warto utrwalić sobie te podstawy, bo pozwalają one unikać niepotrzebnych błędów w przyszłości i poprawnie dobrać technologię.