Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W temacie osadzania cząstek koloidalnych i bardzo drobnych mułów nietrudno o pomyłkę, bo na pierwszy rzut oka wydaje się, że takie ziarna powinny, jak każde inne, po prostu opadać na dno. Jednak rzeczywistość jest zupełnie inna. Często można spotkać się z przekonaniem, że wystarczy poczekać i drobinki same osiądą – niestety, w przypadku cząstek koloidalnych proces sedymentacji praktycznie nie zachodzi w rozsądnym czasie bez dodatkowych środków. To wynika z fizyki tych układów – siły odpychające i stabilizacja elektrostatyczna sprawiają, że ziarna pozostają zawieszone. Równie myląca jest wiara, że odczynnik flotacyjny pomoże tu w osadzaniu. W rzeczywistości odczynniki flotacyjne są projektowane do zupełnie innego celu – zwiększają hydrofobowość cząstek, by te unosiły się na powierzchni w procesie flotacji, a nie opadały. To typowy błąd, bo choć flotacja jest skuteczna w odzyskiwaniu niektórych minerałów, nie przyspieszy ona sedymentacji cząstek koloidalnych. Nie można też powiedzieć, że takie ziarna w ogóle nie osadzą się po dodaniu flokulanta – to właśnie dodatek flokulanta powoduje, że koloidalne cząstki łączą się w większe agregaty i mogą opaść. Kluczową technologią w przeróbce tego typu zawiesin jest właśnie proces flokulacji, szeroko stosowany m.in. w oczyszczalniach wód poprocesowych czy przeróbce odpadów górniczych. Praktyka przemysłowa i literatura branżowa jednoznacznie wskazują na skuteczność flokulantów w takich przypadkach. Podsumowując, nie można liczyć na samoczynne osadzanie ani traktować flotacji jako uniwersalnego rozwiązania. Flokulacja to jedyna metoda, która naprawdę działa w tym układzie – i to potwierdzają zarówno doświadczenia praktyków, jak i zalecenia normatywne.