Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W praktyce zakładów przeróbczych niejednokrotnie spotyka się błędne przekonania dotyczące wpływu zasolenia wody na rurociągi stalowe. Rozważając odpowiedzi sugerujące, że zwiększone zasolenie miałoby zmniejszyć szybkość zatykania lub zwiększyć napowietrzanie, łatwo popaść w uproszczenia. Napowietrzanie rurociągów stalowych nie jest bezpośrednio zależne od poziomu zasolenia wody, a raczej od konstrukcji systemu, ciśnienia czy obecności powietrza w cieczy. Wydawać by się mogło, że więcej soli to mniej osadów, ale to nie do końca tak – sole mineralne rzeczywiście mogą wpływać na odkładanie się niektórych typów osadów, jednak dużo ważniejszy dla zatykania jest udział zawiesin mineralnych i organicznych, a nie sam poziom rozpuszczonych soli. Najbardziej mylący jest jednak pogląd, że zasolenie zmniejsza szybkość korozji. To typowy błąd logiczny, być może wynikający z pomylenia różnych rodzajów korozji lub wpływu twardości wody. W rzeczywistości obecność rozpuszczonych soli – zwłaszcza chlorków i siarczanów – przyspiesza procesy elektrochemiczne, które leżą u podstaw korozji stali. Zaniechanie monitorowania zasolenia prowadzi do przyspieszonego zużycia instalacji stalowych. To dlatego dobre praktyki branżowe oraz normy zalecają ograniczanie zasolenia i stosowanie inhibitorów. W skrócie: im więcej soli w wodzie technologicznej, tym szybciej stalowe rurociągi ulegają zniszczeniu – i to jest kluczowy wniosek przy projektowaniu i eksploatacji układów wodnych w przemyśle.