Pracodawca rozwiązał z pracownikiem umowę o pracę z dniem 30.09.2018 r. Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego przysługiwało pracownikowi do
A. 10.10.2018 r.
B. 30.11.2018 r.
C. 01.10.2018 r.
D. 30.10.2018 r.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz A.65-X-19.01).
Odpowiedź 30.10.2018 r. wynika z zasady, że po ustaniu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej nie kończy się od razu, tylko wygasa dopiero po upływie 30 dni. W praktyce kadrowo-płacowej ma to duże znaczenie, bo pracownik po rozwiązaniu umowy o pracę nadal przez krótki czas może korzystać z publicznej opieki zdrowotnej finansowanej przez NFZ. Skoro umowa o pracę została rozwiązana z dniem 30.09.2018 r., to obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zatrudnienia trwał do tego dnia. Następnie liczymy 30 dni ochrony po ustaniu ubezpieczenia, czyli od 01.10.2018 r. do 30.10.2018 r. włącznie. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które warto znać praktycznie, bo często pojawia się przy świadectwach pracy, wyrejestrowaniu z ZUS i informowaniu pracownika, co dalej ma zrobić. Dobra praktyka w kadrach jest taka, żeby przy zakończeniu zatrudnienia poinformować pracownika, że dalsze prawo do świadczeń może wynikać np. z rejestracji w urzędzie pracy, zgłoszenia przez członka rodziny albo z innego tytułu do ubezpieczenia. Sama data 30.10.2018 r. nie jest przypadkowa, tylko jest efektem ustawowego 30-dniowego okresu ochronnego po zakończeniu ubezpieczenia zdrowotnego.
Przy tym pytaniu najczęstsza pomyłka polega na utożsamieniu rozwiązania umowy o pracę z natychmiastową utratą prawa do leczenia w ramach NFZ. To nie działa aż tak ostro. Data 01.10.2018 r. mogłaby się wydawać logiczna, bo od następnego dnia pracownik nie jest już zatrudniony, ale przepisy przewidują jeszcze 30-dniowy okres ochronny po ustaniu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Czyli samo wyrejestrowanie pracownika z ubezpieczeń przez pracodawcę nie oznacza, że już następnego dnia nie ma on prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Z kolei data 10.10.2018 r. wygląda jak skrócone, umowne liczenie kilku dni po ustaniu zatrudnienia, ale nie ma tu podstawy prawnej dla 10-dniowego terminu. W kadrach takie „liczenie na oko” jest dość ryzykowne, bo terminy w ubezpieczeniach trzeba opierać na konkretnym przepisie, a nie na skojarzeniu z innymi terminami ZUS czy prawa pracy. Data 30.11.2018 r. z kolei zakładałaby jakby pełne dwa miesiące ochrony albo liczenie do końca następnego miesiąca, co też nie pasuje do zasad ubezpieczenia zdrowotnego. Tutaj nie stosujemy reguły końca miesiąca, tylko dokładnie 30 dni po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Skoro zatrudnienie trwało do 30.09.2018 r., to okres prawa do świadczeń po ustaniu ubezpieczenia obejmuje dni od 01.10.2018 r. do 30.10.2018 r. Dlatego właściwą datą jest 30.10.2018 r., a nie dzień następny po rozwiązaniu umowy, przypadkowy termin dziesięciodniowy ani koniec kolejnego miesiąca.