Kwalifikacja: AUD.07 - Realizacja nagłośnień

Stosując filtr parametryczny do walki z rezonansami, trzeba dobrze rozumieć, jak działają parametry takie jak dobroć (Q), tłumienie i wzmocnienie. Często, gdy ktoś wybiera małą dobroć, liczy na to, że filtr wpłynie szeroko i „na pewno usunie problem”, ale to niestety prowadzi do zubożenia całego brzmienia, bo filtr wtedy wycina lub tłumi bardzo szeroki zakres częstotliwości. Traci się przez to nie tylko rezonans, ale także cenne, charakterystyczne cechy instrumentu czy wokalu. Podobnie, duże wzmocnienie zamiast tłumienia powoduje, że rezonans staje się jeszcze bardziej słyszalny – a przecież naszym celem jest jego usunięcie, a nie podbicie. Przesadne wzmocnienie w wąskim zakresie może prowadzić nawet do przesterowań czy sprzężeń, co z mojego doświadczenia jest częstym błędem początkujących realizatorów dźwięku. Z kolei mała dobroć połączona z dużym tłumieniem to po prostu szerokie „wycięcie” dużej części sygnału, co daje nieprzyjemny, matowy efekt. Przemysłowe standardy w branży pro-audio jasno podkreślają: do usuwania pojedynczych rezonansów wykorzystujemy wysokie Q (czyli dużą dobroć) i dokładnie lokalizujemy problematyczną częstotliwość, po czym stosujemy tłumienie (cut), nie wzmocnienie (boost). Takie podejście minimalizuje negatywny wpływ na resztę brzmienia i pozwala zachować naturalność sygnału. Popełnianie opisanych powyżej błędów wynika z uproszczonego myślenia, że „im mocniej, tym lepiej” albo „im szerzej, tym skuteczniej”, co niestety jest pułapką. W profesjonalnej realizacji dźwięku liczy się precyzja i kontrola, a nie siłowe podejście. Praktyka pokazuje, że tylko wąsko ustawiony, mocno tłumiący filtr pozwala wyeliminować rezonans bez utraty jakości.