Kwalifikacja: AUD.07 - Realizacja nagłośnień

Sprawa ustawienia monitora scenicznego względem osi mikrofonu o charakterystyce hiperkardioidalnej wydaje się prosta, ale w praktyce nie brakuje nieporozumień, które prowadzą do typowych błędów akustycznych. Wielu osobom wydaje się, że skoro mikrofon najgorzej „zbiera” dźwięk z tyłu (czyli 180°), to wystarczy skierować monitor dokładnie za mikrofon – niestety, w przypadku hiperkardioidy taka logika nie działa tak, jak w klasycznych mikrofonach kardioidalnych. Charakterystyka hiperkardioidalna ma bowiem dwie strefy największego tłumienia, i nie leżą one dokładnie z tyłu, ale pod kątem około 120° i 240°. Ustawienie monitora pod kątem 180° (centralnie za mikrofonem) to podejście, które lepiej sprawdza się przy mikrofonach kardioidalnych, bo te mają największe tłumienie właśnie z tyłu. Z kolei 90° (czyli dokładnie z boku) także nie jest optymalne – tam mikrofon hiperkardioidalny ma dużo większą czułość, co sprzyja sprzężeniom. 45° wydaje się czasami dobrym kompromisem, ale niestety w tej strefie mikrofon zbiera jeszcze całkiem sporo dźwięku z otoczenia, przez co o sprzężenia nie trudno. Moim zdaniem wiele problemów na scenie bierze się z tego, że ludzie nie spoglądają na wykresy charakterystyk, tylko polegają na utartych schematach, nie zwracając uwagi na specyfikę danego mikrofonu. Praktyka branżowa oraz materiały producentów jasno pokazują – dla hiperkardioidy najlepiej sprawdza się ustawienie monitora pod kątem ok. 120° względem osi mikrofonu. To nie jest żadna magiczna sztuczka, tylko zwykła fizyka i geometria tłumienia. Warto zawsze dobierać ustawienie na podstawie realnych wykresów i testować je w warunkach scenicznych, bo każde odstępstwo może naprawdę skutkować niechcianymi sprzężeniami. Największym błędem jest stosowanie tych samych ustawień dla różnych typów mikrofonów bez analizy ich charakterystyki kierunkowej.