Kwalifikacja: AUD.07 - Realizacja nagłośnień

Z mikrofonami superkardioidalnymi bywa trochę zamieszania, bo ich charakterystyka kierunkowości mocno wpływa na to, gdzie najlepiej ustawić monitor odsłuchowy. Wiele osób zakłada, że skoro mikrofon jest „do przodu” to monitor można dać z tyłu, ale to nie jest dobry pomysł. W przypadku tej charakterystyki mikrofonu, z tyłu (czyli na osi 180 stopni) znajduje się tzw. „wąs” czułości – mikrofon zbiera tam dźwięk lepiej niż z boków. To oznacza, że ustawienie monitora dokładnie z tyłu lub nawet pod spodem (tu raczej nie ma praktycznego sensu – mikrofony nie rejestrują dźwięku od dołu), powoduje, że dużo łatwiej o sprzężenie zwrotne. Z mojej perspektywy, to jeden z najczęstszych błędów początkujących realizatorów – nie biorą pod uwagę wykresu czułości, tylko stawiają monitor na oko. Pod kątem 90 stopni, czyli prostopadle do osi głównej mikrofonu, to rozwiązanie, które działa dobrze przy mikrofonach kardioidalnych, bo tam czułość boczna jest najniższa. Jednak superkardioida ma trochę inny „wykrojony” wykres czułości – minimum przypada nieco dalej, właśnie około 110 stopni. Typowym nieporozumieniem jest też mylenie charakterystyk – można mieć w głowie, że kardioida i superkardioida to to samo, a różnice są naprawdę znaczące. W branżowych materiałach takich jak instrukcje Shure czy Audio-Technica, wyraźnie pokazane jest, że tylko ustawienie monitora pod kątem ok. 110 stopni względem osi mikrofonu minimalizuje ryzyko sprzężenia. Warto sięgać po te źródła i nie bać się sprawdzić wykresów – bo w praktyce jedno złe ustawienie może popsuć cały koncert. Przemyślane ustawienie monitorów to nie tylko wygoda, ale i bezpieczeństwo pracy na scenie.