Wciśnięcie przycisku na przedwzmacniaczu mikrofonowym, oznaczonego skrótem LPF, powoduje
Przycisk LPF (Low Pass Filter) na przedwzmacniaczu mikrofonowym odpowiada właśnie za odcięcie najwyższych częstotliwości w sygnale. Tak w dużym uproszczeniu działa filtr dolnoprzepustowy: przepuszcza sygnały poniżej określonej częstotliwości granicznej, a wycina te wyższe. Najczęściej spotykane LPF w torach mikrofonowych obcina szumy i zakłócenia powyżej pasma użytecznego, co jest szczególnie istotne np. przy nagrywaniu instrumentów, które nie potrzebują szerokiego pasma, albo gdy chcemy zminimalizować obecność niepożądanych sybilantów czy szmerów elektroniki. W praktyce, gdy masz np. mikrofon pojemnościowy i dużo wysokoczęstotliwościowych zanieczyszczeń (albo zbyt wyeksponowaną górę), użycie LPF pozwala to trochę ujarzmić. Z mojego doświadczenia – przy nagrywaniu różnych źródeł dźwięku, szczególnie w amatorskich warunkach, LPF czasem ratuje miks. Co ciekawe, w niektórych konsoletach studyjnych LPF jest używany razem z HPF (filtr górnoprzepustowy) do precyzyjnego „wykrojenia” miejsca w miksie dla danego instrumentu. To jedna z podstawowych technik inżyniera dźwięku – filtry są narzędziem nie tyle do naprawiania, co do kreowania brzmienia już na etapie nagrania. Takie rozwiązania są standardem i praktycznie nieodzownym elementem współczesnych systemów audio.
Wiele osób myli czasem funkcje przycisków na przedwzmacniaczach mikrofonowych, co wcale nie jest takie rzadkie, bo skróty bywają mylące. LPF, czyli Low Pass Filter, to dosłownie „filtr dolnoprzepustowy”, a więc urządzenie, które przepuszcza sygnały niskoczęstotliwościowe, a wycina te wyższe. Często spotyka się przeświadczenie, że to on odpowiada za usuwanie dudniących, niskich częstotliwości, ale to akurat domena HPF (High Pass Filter), czyli filtra górnoprzepustowego. W praktyce LPF raczej nie jest używany na wokalach czy instrumentach akustycznych, bo te źródła dźwięku liczą na szerokie pasmo wysokich częstotliwości; jego zadaniem jest raczej ochrona przed szumami z elektroniki, zakłóceniami radiowymi czy zbyt ostrymi sybilantami w nietypowych sytuacjach. Ustawienia dotyczące impedancji mikrofonu, które pojawiły się w jednej z odpowiedzi, są natomiast zarezerwowane dla innych przełączników, często określanych jako „PAD” lub „impedance”. Tak samo, redukcja dźwięków spółgłosek wybuchowych to zadanie pop-filtrów oraz czasem HPF – nie LPF. W branży audio istnieje bardzo wyraźne rozróżnienie między filtrami dolno- i górnoprzepustowymi, bo mają one zupełnie inne zadania w torze sygnałowym. Typowym błędem jest też branie pod uwagę, że LPF poprawi artykulację głosu – wręcz przeciwnie, zbyt mocne zastosowanie go może sprawić, że nagranie stanie się matowe i pozbawione życia. W technice studyjnej istotne jest rozumienie, które narzędzie używamy do jakiego celu. Mylenie funkcji LPF i HPF bywa powodem nieporozumień podczas pracy nad brzmieniem – a w praktyce wystarczy po prostu pamiętać, że LPF „gasi” górę, a HPF „czyści” dół.