Kwalifikacja: AUD.08 - Montaż dźwięku

Wiele osób myli pojęcie kompresji równoległej, skupiając się na samym procesie kompresji bez zrozumienia jej struktury w miksie. Sugerowanie, że kompresja równoległa to jednoczesna kompresja wszystkich ścieżek wokalnych czy instrumentalnych, to w zasadzie błąd logiczny – takie podejście prowadziłoby do utraty kontroli nad dynamiką poszczególnych elementów i w praktyce nie daje efektu charakterystycznego dla kompresji równoległej, czyli zachowania transjentów i „żywego” brzmienia oryginału. Kompresowanie całych grup ścieżek to typowy przykład kompresji grupowej (bus compression), a nie równoległej. Z kolei kompresja kilku pasm częstotliwości odnosi się do kompresji wielopasmowej (multiband compression), gdzie sygnał dzielony jest na wybrane zakresy częstotliwości i każde z nich poddaje się niezależnej obróbce. Takie działanie jest przydatne np. w masteringu, ale nie ma związku z ideą równoległego miksowania mocno skompresowanego sygnału z oryginałem. Takie błędy pojawiają się często, bo kompresja jako taka wydaje się prosta, ale w produkcji muzycznej liczy się nie tylko narzędzie, ale sposób jego użycia. Praktyka pokazuje, że to właśnie kopiowanie ścieżki, jej mocna kompresja i domiksowanie do czystego sygnału daje możliwość podkręcenia energii, bez poświęcania naturalności brzmienia. Często początkujący realizatorzy szukają prostych rozwiązań, typu „wszystko na raz” albo „po kawałku”, a tymczasem kompresja równoległa to bardziej kwestia kreatywnego miksowania sygnałów niż schematycznej obróbki. Warto zapamiętać, że chodzi tu o miks dwóch wersji tej samej ścieżki, a nie o automatyczne kompresowanie grup czy pasm.