Kwalifikacja: AUD.08 - Montaż dźwięku

Patrząc na dostępne opcje dźwięku, łatwo pomylić się, bo wszystkie mają w nazwie „Dolby”, ale ich zastosowanie i możliwości są zupełnie różne. Dolby Stereo to stary standard – dziś raczej historyczny. Oferuje tylko dwa kanały (stereo lub matrixowe 4 kanały w kinach), więc nie nadaje się do zapisania ani odtwarzania wielokanałowego dźwięku 7.1. W domowych warunkach często myli się go z prostym stereo, ale to raczej ciekawostka, a nie realny wybór. Dolby Digital, choć bardzo popularny (praktycznie każdy film na DVD czy w telewizji kablowej korzysta z tego kodeka), jest formatem stratnym i obsługuje maksymalnie 5.1 kanałów przy kompresji stratnej, więc także odpada przy wymaganiach 8 kanałów bez utraty jakości. Dolby Digital Live to z kolei technologia zaprojektowana głównie do przesyłania wielokanałowego dźwięku na żywo (np. przez S/PDIF), najczęściej w grach komputerowych, i również bazuje na kompresji stratnej. Moim zdaniem często błędnie zakłada się, że obecność słowa „Dolby” gwarantuje najwyższą jakość czy liczbę kanałów, ale w rzeczywistości to tylko część prawdy – kluczowy jest typ kompresji i liczba wspieranych kanałów. W praktyce na Blu-ray Disc tylko Dolby TrueHD lub konkurencyjny DTS-HD Master Audio umożliwiają zapis dźwięku 7.1 bez strat. Typowym błędem jest też myślenie, że nowsze wersje Dolby Digital (np. Plus) to już bezstratne kodeki – niestety nie, one jedynie poprawiają efektywność kompresji. Warto pamiętać o tych niuansach, bo bez znajomości szczegółów łatwo się pomylić przy wyborze właściwego formatu audio, zwłaszcza jeśli zależy nam na najwyższej jakości i pełnym wykorzystaniu systemu 7.1 na Blu-ray.