Kwalifikacja: AUD.08 - Montaż dźwięku

Formaty takie jak AIFF czy WAV są plikami nieskompresowanymi, co oznacza, że przechowują dane dźwiękowe w pełnej jakości, jakiej wymaga profesjonalny rynek audio – np. studio nagrań lub broadcast. Niestety, skutkuje to tym, że ich rozmiar bywa naprawdę ogromny: utwór trwający kilka minut może zajmować dziesiątki megabajtów. Sporo osób myśli, że takich plików używa się wszędzie, bo mają „najlepszy dźwięk”, ale w praktyce na codzienny użytek po prostu się nie sprawdzają – kto by chciał przesyłać gigabajty przez internet tylko po to, żeby posłuchać jednej piosenki? FLAC natomiast to format bezstratnej kompresji, czyli zmniejsza rozmiar pliku względem WAV czy AIFF, ale nadal zachowuje pełną jakość (wszystkie dane audio zostają, nic nie ginie). No i mimo że jest sporo lżejszy niż surowy WAV, wciąż jest dużo „cięższy” niż typowy MP3. Często spotykam się z przekonaniem, że FLAC jest „najlepszy”, bo kompresuje bez strat, jednak nie tędy droga, jeśli zależy nam na najniższym rozmiarze, a nie na jakości absolutnej. W branży typowym błędem jest myślenie, że same pliki cyfrowe są z natury małe – tak nie jest, to dopiero kompresja stratna, jaką oferuje MP3, pozwala drastycznie zmniejszyć rozmiar. Z mojego doświadczenia wynika, że wybierając np. WAV czy AIFF do użytku codziennego, szybko zabraknie miejsca na dysku albo transferu w sieci. Dlatego tam, gdzie liczy się praktyczność i minimalizacja objętości, wybór zawsze pada na formaty do kompresji stratnej – a tu MP3 wciąż króluje, bo jest uniwersalny, rozpoznawany przez praktycznie każde urządzenie i aplikację, a do tego pozwala zapisywać pliki w bardzo niskich bitrate’ach. Podsumowując – minimalny rozmiar pliku uzyskamy tylko przez zastosowanie odpowiedniej kompresji stratnej, co w tej grupie zapewnia wyłącznie MP3.