Z ilu kanałów składa się system wielokanałowy o oznaczeniu 7.1?
Systemy wielokanałowe typu 7.1 to już taki wyższy poziom zaawansowania – nieprzypadkowo są standardem w profesjonalnych instalacjach kina domowego czy niektórych salach konferencyjnych. Oznaczenie „7.1” oznacza łącznie 8 kanałów dźwięku: siedem pełnopasmowych (czyli takich, które przenoszą całe pasmo audio) oraz jeden kanał subwoofera, odpowiedzialny za najniższe częstotliwości (tzw. LFE – Low Frequency Effects). Te siedem kanałów to standardowo: lewy, centralny, prawy, lewy surround, prawy surround, lewy tylny surround, prawy tylny surround. Subwoofer nie jest liczony jako „pełny” kanał, stąd ten „.1”. Moim zdaniem, 7.1 to już coś dla ludzi, którzy naprawdę cenią sobie efekt przestrzenności – przy grach komputerowych albo filmach akcji robi ogromną różnicę, bo dźwięki dosłownie otaczają słuchacza. W profesjonalnych zastosowaniach, jak miksowanie ścieżek w studiu czy mastering filmowy, 7.1 stało się całkiem popularne, bo pozwala na bardzo precyzyjne rozmieszczenie dźwięków. Często spotyka się też w kinach domowych, sprzętach typu amplituner AV z obsługą różnych kodeków przestrzennych (np. Dolby Digital EX, DTS-HD Master Audio). Warto pamiętać, że do pełnego wykorzystania 7.1 trzeba nie tylko odpowiedniego sprzętu, ale i odpowiednio przygotowanego materiału dźwiękowego. Często, jeśli źródło jest „tylko” 5.1, amplituner rozprowadza sygnał na dodatkowe głośniki, ale to już nie to samo co natywne 7.1. Fajnie wiedzieć takie rzeczy, bo to podstawa w każdej pracy z dźwiękiem.
Warto na spokojnie przeanalizować, skąd biorą się różne oznaczenia systemów wielokanałowych, bo to często prowadzi do nieporozumień. Oznaczenie „7.1” to nie przypadek, tylko jasny standard branżowy. Wiele osób myli liczbę kanałów z liczbą głośników albo zakłada, że subwoofer nie liczy się jako osobny kanał. Część osób, zwłaszcza początkujących, widząc „7.1”, zakłada, że chodzi o siedem kanałów (czyli tylko te podstawowe głośniki), pomijając subwoofer – jednak w praktyce każde „.1” w zapisie systemów audio oznacza kanał niskotonowy (LFE), który jest integralną częścią całego zestawu. System jednego kanału, czyli mono, w dzisiejszych czasach praktycznie nie występuje w kinie domowym, a wersja 5.1 to taki „złoty środek” dla kin domowych, ale nie jest tym samym co 7.1. W 5.1 mamy pięć pełnopasmowych kanałów i jeden subwoofer – to zupełnie inne rozmieszczenie dźwięku w przestrzeni i inne możliwości. W 7.1 dokładamy dodatkowe dwa kanały tylne surround, które pozwalają na jeszcze bardziej precyzyjne odwzorowanie przestrzeni dźwięku. Z mojego doświadczenia, gdy ktoś podaje odpowiedź „7 kanałów”, to zwykle nie bierze pod uwagę LFE, a to jest istotny błąd techniczny – bo przecież subwoofer wcale nie jest „opcjonalny” w tych systemach, tylko stanowi kluczowy element całej koncepcji. Podsumowując, w 7.1 mamy łącznie osiem kanałów (siedem pełnopasmowych plus jeden subwoofer), zgodnie ze standardem stosowanym zarówno w sprzęcie domowym, jak i profesjonalnym. Dobrze to zapamiętać na przyszłość, bo to fundament wiedzy z zakresu nagłośnienia przestrzennego.