Prawidłowo rozpoznano afisz. Na ilustracji widoczny jest duży, jednostronnie zadrukowany arkusz papieru, którego podstawową funkcją jest ogłoszenie i promocja wydarzenia – w tym przypadku koncertu w teatrze. To właśnie esencja afisza: informować szeroką publiczność o konkretnym wydarzeniu, terminie, miejscu, często też o głównych wykonawcach. Afisz tradycyjnie umieszcza się w przestrzeni publicznej: na tablicach ogłoszeń, słupach ogłoszeniowych, witrynach, ścianach budynków. Ma być czytelny z większej odległości, stąd charakterystyczna kompozycja – bardzo duże, kontrastowe tytuły, mocna typografia, ograniczona kolorystyka (historycznie często tylko czerń na jasnym tle) i wyraźna hierarchia informacji. W praktyce branżowej przy projektowaniu afisza stosuje się zasady podobne jak przy plakacie, ale nacisk kładzie się bardziej na treść informacyjną niż na rozbudowaną warstwę ilustracyjną. Standardem jest wyeksponowanie nazwy wydarzenia, daty, miejsca oraz kluczowych nazwisk. Z mojego doświadczenia dobrze zaprojektowany afisz ma jeden mocny punkt skupienia wzroku (np. słowo „KONCERT”), a reszta treści jest uporządkowana w blokach tekstowych, tak żeby odbiorca w kilka sekund wyłapał to, co najważniejsze. W nowoczesnych kampaniach nadal wykorzystuje się afisze, szczególnie w komunikacji miejskiej, na przystankach, w domach kultury czy szkołach – to tania, a przy tym bardzo skuteczna forma reklamy drukowanej, jeśli jest spójna z resztą działań promocyjnych i odpowiednio rozmieszczona w przestrzeni.
Na ilustracji widoczny jest klasyczny afisz teatralno‑koncertowy, a nie katalog, etykieta ani obwoluta. W reklamie drukowanej te formy mają zupełnie inne funkcje i formaty, dlatego łatwo je pomylić, jeśli patrzy się tylko na tekst, a nie na kontekst użycia i sposób ekspozycji. Katalog to rozbudowana drukowana publikacja, zwykle wielostronicowa, często klejona lub szyta, zawierająca uporządkowaną ofertę produktów lub usług. Ma strukturę podobną do broszury czy książki: okładkę, spis treści, działy, opisy, zdjęcia produktów, ceny. Używa się go raczej do prezentacji pełnej oferty firmy na targach, w salonach sprzedaży czy podczas spotkań z klientem. Nie wiesza się katalogu na ścianie jako ogłoszenia o jednym wydarzeniu, bo jego celem nie jest szybkie przyciągnięcie uwagi przechodnia, tylko spokojne zapoznanie się z ofertą. Etykieta to zupełnie inna skala i przeznaczenie – to mały druk naklejany lub zawieszany bezpośrednio na produkcie. Zawiera nazwę, logo, skład, dane producenta, czasem elementy identyfikacji wizualnej marki. Dobra praktyka projektowa etykiety zakłada dopasowanie do kształtu opakowania, materiału i sposobu użytkowania, a nie do ekspozycji na słupie ogłoszeniowym. Obwoluta natomiast to rodzaj papierowej okładki nakładanej na twardą oprawę książki lub albumu. Jej zadaniem jest ochrona i jednocześnie promocja publikacji – pojawia się tam tytuł, autor, skrócony opis, kody kreskowe. Obwoluta ma ściśle określony format związany z wymiarami książki i nie funkcjonuje samodzielnie w przestrzeni miejskiej. Typowym błędem jest utożsamianie każdej większej formy drukowanej z katalogiem albo każdej okładki z obwolutą. W praktyce warto zawsze zadać sobie pytanie: gdzie ten druk będzie używany, jak się go ogląda i czy jest jednorazowym komunikatem o wydarzeniu, czy raczej nośnikiem oferty lub elementem opakowania. W tym zadaniu kontekst teatralnego ogłoszenia, układ dużych tytułów i charakter informacyjny jednoznacznie wskazują na afisz.
