Które ze stoisk pokazanych na rysunku stwarza najwięcej ograniczeń ekspozycyjnych i jest najmniej atrakcyjne do zaaranżowania przestrzeni?
Stoisko nr 3 jest najmniej korzystne, bo znajduje się w środku zwartego układu stoisk i ma najmniej swobodnych stron do wykorzystania ekspozycyjnego. W praktyce oznacza to słabszą widoczność z głównych ciągów komunikacyjnych, mniej miejsca na duże nośniki reklamowe, ograniczone możliwości wejścia klientów oraz trudniejsze ustawienie lady, standów, roll-upów czy strefy rozmów. Takie stoisko jest zwykle traktowane jak stoisko wewnętrzne, czyli bardziej zamknięte i mniej dostępne niż stoisko narożne, czołowe albo wyspowe. Moim zdaniem to właśnie tu najłatwiej popełnić błąd projektowy: ustawić za dużo elementów i zrobić wrażenie ciasnoty. Dobra praktyka targowa mówi, żeby najważniejsze komunikaty marki były widoczne od strony ruchu zwiedzających, a przestrzeń wejściowa była czytelna i zapraszająca. Przy stoisku nr 3 tych możliwości jest mniej, więc aranżacja wymaga większej dyscypliny: prostszej kompozycji, mocnego znaku graficznego, dobrze dobranego oświetlenia i bardzo przemyślanej ścieżki klienta.
W tym zadaniu łatwo zasugerować się samym rozmiarem narysowanego pola albo tym, że dane stoisko leży przy krawędzi większego bloku. To jednak nie powierzchnia na rysunku jest najważniejsza, tylko liczba otwartych boków, dostępność z alejek oraz możliwość prowadzenia komunikacji wizualnej do zwiedzających. Stoisko nr 1 wygląda dość prosto, ale jest bardziej odseparowane od zwartego układu i może być lepiej widoczne z ciągu komunikacyjnego. Daje też więcej swobody w budowaniu ekspozycji, bo nie jest tak mocno zablokowane przez sąsiadów. Stoisko nr 2 i stoisko nr 4 znajdują się na zewnętrznych bokach bloku, więc mają korzystniejszy kontakt z ruchem odwiedzających niż stanowiska w środku. Można tam łatwiej zaplanować front ekspozycji, wejście, grafikę wielkoformatową czy element przyciągający uwagę, na przykład podświetlany kaseton albo wysoki totem. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy tylko na podpisy na rysunku i wybiera skrajne pole jako mniej atrakcyjne, bo wydaje się boczne. W branży targowej często jest odwrotnie: krawędź lub narożnik zwiększa ekspozycję, a środek zwartego układu ogranicza widoczność i przepływ ludzi. Najwięcej problemów aranżacyjnych ma więc stoisko nr 3, ponieważ jego otoczenie przez inne stoiska zmniejsza liczbę kierunków kontaktu z odbiorcą.