W celu wykonania przedstawionej fotografii przy zastosowaniu obiektywu zmiennoogniskowego 18-55 mm odpowiednią wartością przysłony będzie
W przypadku zastosowania obiektywu zmiennoogniskowego 18-55 mm i chęci uzyskania efektu silnego rozmycia tła, wybór przysłony o szerokim otworze, czyli f/2, jest zdecydowanie najwłaściwszy. Dzięki tak niskiej wartości przysłony uzyskujesz bardzo małą głębię ostrości – to właśnie ten parametr powoduje, że główny motyw zdjęcia jest ostry, a tło zamienia się w przyjemną, miękką plamę barw. To podejście jest standardowo wykorzystywane w fotografii portretowej, produktowej czy artystycznej, gdzie liczy się mocne odcięcie głównego tematu od otoczenia. Z mojego doświadczenia wynika, że szeroko otwarta przysłona pozwala nie tylko na uzyskanie lepszych efektów bokeh, ale także umożliwia fotografowanie przy słabym oświetleniu bez konieczności podbijania ISO. Jedyną rzeczą, na którą trzeba uważać, jest precyzyjne ustawienie ostrości – przy f/2 margines błędu bywa naprawdę minimalny. Niektóre obiektywy kitowe 18-55 mm nie mają niestety f/2, często zaczynają się od f/3.5, ale pytanie zakłada hipotetyczną możliwość. Pamiętaj, że wybór jak najniższej wartości f to podstawa, jeśli chcesz uzyskać zdjęcia takie jak to przedstawione na fotografii.
Odpowiedzi wskazujące na wartości przysłony takie jak f/11, f/16 czy f/22, choć czasem spotykane w praktyce fotograficznej, nie są odpowiednie do uzyskania efektu silnego rozmycia tła, jaki widzimy na zaprezentowanym zdjęciu. Przysłony o wysokich wartościach – powyżej f/8 – stosuje się najczęściej w sytuacjach, gdy zależy nam na dużej głębi ostrości, czyli wtedy, gdy chcemy, aby zarówno pierwszy plan, jak i tło były możliwie ostre. Jest to podejście typowe w fotografii krajobrazowej albo architektonicznej, gdzie detale w całym kadrze mają znaczenie. W praktyce amatorskiej łatwo pomylić pojęcia: niektórzy myślą, że większe liczby przysłony to zawsze lepsza jakość zdjęcia czy większa ostrość, ale to po prostu nie działa tak w fotografii kreatywnej, gdzie liczy się selektywność i plastyka obrazu. Zbyt mocno przymknięta przysłona może prowadzić też do zjawiska dyfrakcji – ostrość zaczyna wtedy wręcz spadać mimo teoretycznie większej głębi. Poza tym, przy takich parametrach światło wpadające do obiektywu jest ograniczone, więc trzeba stosować dłuższe czasy naświetlania, co często kończy się poruszeniem zdjęcia przy braku statywu. Największym błędem myślowym bywa tu utożsamianie 'dużej liczby' z 'lepszym efektem'. Tymczasem do efektu rozmycia tła zawsze stosuje się najniższą możliwą wartość przysłony, czyli szeroko otwarty obiektyw.