Kwalifikacja: PGF.08 - Zarządzanie kampanią reklamową

W kontekście przygotowania pliku do druku, często pojawia się pokusa, by sięgnąć po techniki takie jak rasteryzacja, morphing czy digitalizacja – brzmią one całkiem fachowo, ale niestety nie rozwiązują podstawowego problemu ze zgodnością fontów. Rasteryzacja sprowadza tekst do bitmapy, czyli obrazu, co kompletnie kasuje jego wektorowość. Efekt? Przy powiększaniu na dużych formatach, jak billboard czy baner, litery będą rozmazane, nieostre i mogą pojawić się nieestetyczne piksele. Takie rozwiązania są raczej stosowane, gdy nie mamy wyjścia, a nie jako standard. Morphing natomiast, mimo że fajnie brzmi w teorii i kojarzy się z efektami animacyjnymi, nie ma żadnego zastosowania przy zabezpieczaniu tekstów do druku – to technika do płynnego przechodzenia jednych kształtów w inne, wykorzystywana raczej w animacjach czy zabawie z literkami, a nie w prepressie. Digitalizacja odnosi się bardziej do zamiany obrazu analogowego (na przykład skanowania rysunku) na cyfrowy, więc nie rozwiąże problemu fontów w pliku wektorowym. Moim zdaniem mylenie tych pojęć bierze się z tego, że dużo osób utożsamia konwersję z "przerabianiem" w ogóle, bez sprawdzenia, jakie są faktyczne potrzeby procesu poligraficznego. W praktyce dobra współpraca z drukarnią opiera się właśnie na stosowaniu sprawdzonych, standardowych rozwiązań, czyli konwersji tekstu na krzywe. To nie jest żadna fanaberia, tylko realny wymóg, który eliminuje błędy wydruku i nieporozumienia na linii grafik–drukarnia. Z mojego doświadczenia – każde inne podejście po prostu zwiększa szansę na reklamacje, a tego nikt nie lubi.