Kwalifikacja: PGF.08 - Zarządzanie kampanią reklamową

Wiele osób patrząc na taki obrazek jak powyżej, intuicyjnie może sięgnąć po różne pojęcia dotyczące perspektywy, jednak z technicznego punktu widzenia tylko jedna odpowiedź jest poprawna. Perspektywa ptasia odnosi się przede wszystkim do widoku z góry, jakbyśmy patrzyli na scenę z dużej wysokości, przypominając lot ptaka – w tym przypadku mamy widok z poziomu ziemi, więc ta koncepcja po prostu się nie sprawdza. Z kolei perspektywa kulisowa to zabieg wykorzystywany głównie w malarstwie albo scenografii, gdzie głębia budowana jest przez nakładanie się na siebie kolejnych planów i ich rozmycie, zamiast matematycznego zbiegu linii – a tutaj wyraźnie widzimy linie torów schodzące się do jednego punktu na horyzoncie, co wyklucza kulisowość jako dominującą technikę. Jeszcze inny przypadek to perspektywa hieratyczna, która zupełnie nie dotyczy iluzji przestrzennej – polega na przedstawianiu ważniejszych postaci czy elementów jako większych, niezależnie od ich rzeczywistej odległości od widza. Stosowano ją w starożytnych cywilizacjach i ikonografii, ale tu nie widzimy żadnej hierarchii wielkości – wszystkie elementy są podporządkowane zasadom geometrii i zachowują proporcje wynikające z ich położenia w przestrzeni. Typowym błędem jest też mylenie perspektywy linearny z ptasią tylko dlatego, że mamy szeroką scenę lub horyzont – jednak to nie kąt patrzenia, lecz sposób zbiegu linii determinuje rodzaj perspektywy. Dobra praktyka w analizie takich obrazów, szczególnie w projektowaniu czy grafice, to zwracanie uwagi na to, jak prowadzone są linie i gdzie się spotykają. Pozwala to trafnie określić użyte techniki i unikać podstawowych pomyłek w interpretacji przestrzeni.