W fazie projektowania realizowanego na zlecenie klienta opracowuje się kosztorys
Odpowiedź inwestorski jest w porządku. Kosztorys inwestorski to bardzo ważny dokument, kiedy się przygotowuje projekt budowlany. Głównie chodzi o to, żeby oszacować, ile będzie kosztować cała inwestycja. Dzięki temu zamawiający wie, czy ma sens pchać projekt dalej. Taki kosztorys powinien powstawać na bazie szczegółowych analiz rynku i doświadczeń wykonawców, a także danych o materiałach i robocie. W praktyce kosztorys inwestorski jest też potrzebny do uzyskania finansowania, a później do rozliczeń prac. Dobrze widać to w procesie przetargowym, gdzie można porównać różne oferty wykonawców i wybrać najlepszą. Przy tworzeniu kosztorysu warto posiłkować się normami, jak np. norma kosztorysowa KNR, bo daje to większą przejrzystość i zgodność z tym, co się dzieje w branży.
Wybór odpowiedzi zamienny, powykonawczy i ofertowy jest nietrafiony, bo każdy z tych kosztorysów spełnia inną rolę i powstaje w innym momencie. Kosztorys zamienny robi się, gdy trzeba coś zmienić w początkowym projekcie, co zazwyczaj dotyczy zakresu robót lub materiałów. Tak, ten kosztorys nie powstaje na etapie projektowania, tylko podczas realizacji inwestycji. Kosztorys powykonawczy to już zupełnie inna bajka — ten powstaje po zakończeniu budowy, żeby dokładnie rozliczyć koszty, co też nie pasuje do etapu projektowania. A kosztorys ofertowy robią wykonawcy, żeby zaprezentować swoją ofertę w przetargu. Choć on też jest ważny, to jego cel i zakres różnią się od kosztorysu inwestorskiego. Kosztorys inwestorski jest bardziej kompleksowy i obejmuje całość planowanej inwestycji, co czyni go niezbędnym na początku planowania. Użycie złego typu kosztorysu może prowadzić do zamieszania w budżetowaniu projektu i trudności w ocenie jego opłacalności.