Przy programowaniu ruchu narzędzia, z interpolacją kołową w przestrzeni roboczej od punktu P1 do P2, należy podać
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik robotyk (ELM.08).
Przy interpolacji kołowej podaje się punkty P1, P2 oraz pomocniczy punkt na trajektorii kołowej. Przez trzy punkty, które nie leżą na jednej prostej, przechodzi dokładnie jeden okrąg, więc sterownik może jednoznacznie wyznaczyć łuk, po którym przesunie narzędzie.
Punkt pomocniczy powinien leżeć między punktem początkowym a końcowym i w wyraźnej odległości od nich. Jeżeli wszystkie trzy punkty są prawie współliniowe, łuk ma bardzo duży promień i sterownik może zgłosić błąd.
W językach programowania robotów odpowiada temu np. instrukcja CIRC w robotach KUKA albo MoveC w robotach ABB, w których programista wskazuje punkt pośredni i punkt docelowy, a punktem początkowym jest aktualne położenie narzędzia.
Każda z błędnych odpowiedzi daje sterownikowi albo za mało, albo za dużo danych do wyznaczenia łuku. Same punkty P1 i P2 nie określają okręgu - przez dwa punkty przechodzi nieskończenie wiele okręgów o różnych promieniach i po różnych stronach odcinka, więc tor nie byłby jednoznaczny.
Środek okręgu bywa używany w obrabiarkach CNC, gdzie podaje się go współrzędnymi I, J, K. W robotach przemysłowych przy interpolacji kołowej stosuje się jednak punkt leżący na łuku, bo łatwo go wskazać, prowadząc narzędzie ręcznie, a środek okręgu często leży w powietrzu lub wewnątrz obrabianego elementu.
Dwa punkty pomocnicze to o jeden za dużo - razem z P1 i P2 dawałyby cztery punkty, które w ogólnym przypadku nie leżą na jednym okręgu. Wystarczy i jednocześnie jest konieczny jeden punkt pomocniczy na łuku. Zapamiętaj: okrąg wyznaczają trzy punkty nieleżące na jednej prostej.