Które, z niżej wymienionych czynności, wchodzą w zakres kalibracji robota?
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik robotyk (ELM.08).
W zakres kalibracji robota wchodzi ustawienie osi w mechanicznym położeniu zerowym i zapis bezwzględnych wartości czujników położenia każdej osi. Położenie zerowe wyznaczają znaczniki na korpusie lub specjalne przyrządy, a sterownik zapamiętuje, jaką wartość enkodera ma każda oś w tym położeniu.
Od tej chwili sterownik wie, jak przeliczyć odczyt enkodera na rzeczywisty kąt osi. Bez kalibracji obliczone położenie narzędzia różniłoby się od rzeczywistego, a programy przestałyby trafiać w zapisane punkty.
Kalibrację powtarza się po wymianie silnika, enkodera lub przekładni, po kolizji, a także po rozładowaniu baterii podtrzymującej pamięć enkoderów. W robotach KUKA do ustawienia zera używa się m.in. przyrządu EMT.
Błędne odpowiedzi mylą kalibrację z ruchem do pozycji domowej albo pomijają sam zapis wartości czujników. Instrukcja HOME przemieszcza robota do zaprogramowanej pozycji wyjściowej, ale korzysta z już istniejącej kalibracji - jeśli zero osi jest przesunięte, robot pojedzie do błędnego położenia i tego nie zauważy.
Dołączenie czujnika zegarowego może pomóc w dokładnym ustawieniu osi, a odczyt przyrządu EMT wskazuje, kiedy oś osiągnęła położenie zerowe. Oba przyrządy to jednak tylko środki do ustawienia zera - połączone z wywołaniem instrukcji HOME nie zapisują nowych wartości odniesienia, więc kalibracja nie zostaje wykonana.
Odpowiedź z wywołaniem HOME i zapisem wartości czujników też jest błędna, bo pozycja HOME to dowolna pozycja wybrana przez programistę, a nie mechaniczne położenie zerowe. Kalibracja wymaga ustawienia osi w położeniu zerowym i zapisania odczytów czujników. Zapamiętaj: HOME to miejsce w programie, a zero mechaniczne to punkt odniesienia dla pomiaru kątów osi.