Jakie elementy należy wziąć pod uwagę przy planowaniu wdrożenia zrobotyzowanej linii produkcyjnej metodą ścieżki krytycznej (ang. CPM - Critical Path Method)?
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik robotyk (ELM.08).
W metodzie ścieżki krytycznej wyznacza się w sieci zadań sekwencję od początku do zakończenia przedsięwzięcia, na której suma czasów wykonania zadań jest maksymalna. To właśnie ścieżka krytyczna: najdłuższa droga w sieci wyznacza najkrótszy możliwy czas realizacji całego projektu.
Zadania leżące na ścieżce krytycznej nie mają zapasu czasu - opóźnienie któregokolwiek z nich opóźnia całe wdrożenie, np. termin uruchomienia zrobotyzowanej linii. Zadania poza ścieżką mają zapas, więc można je przesuwać w pewnych granicach.
Przy planowaniu wdrożenia szczególnie pilnuje się zadań krytycznych, np. dostawy robotów, montażu ogrodzeń i odbiorów bezpieczeństwa, bo to od nich zależy termin końcowy.
Błędne odpowiedzi opisują elementy innych metod planowania albo odwracają istotę ścieżki krytycznej. Wyznaczanie czasów wszystkich zadań i ryzyka ich niewykonania przypomina analizę ryzyka lub metodę PERT, w której czasy są oszacowaniami probabilistycznymi. Sama metoda CPM zakłada czasy określone jednoznacznie i nie zajmuje się ryzykiem niewykonania.
Uwzględnianie ograniczeń kolejnościowych przy budowie sieci jest potrzebne, ale wyznaczanie „dogodnych momentów” rozpoczęcia zadań nie jest istotą metody. CPM wyznacza najwcześniejsze i najpóźniejsze terminy wynikające z obliczeń sieci, a nie terminy dogodne.
Odpowiedź z minimalną sumą czasów to częsta pomyłka - najkrótsza droga w sieci nie decyduje o czasie projektu, bo nawet po jej ukończeniu inne, dłuższe ciągi zadań nadal trwają. Dlatego ścieżką krytyczną jest sekwencja o maksymalnej sumie czasów. Zapamiętaj: projekt nie skończy się wcześniej, niż skończy się jego najdłuższy ciąg zadań zależnych.