Instrukcja programowania ruchu PTP (ang. Point-To-Point) – od punktu do punktu – służy do zadania ruchu
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik robotyk (ELM.08).
Instrukcja PTP służy do zadania ruchu po dowolnej trajektorii, która wynika z niezbędnej zmiany konfiguracji robota między punktami końcowymi. Sterownik oblicza wartości osi dla punktu początkowego i końcowego, a potem przemieszcza każdą oś od jednej wartości do drugiej. Tor narzędzia w przestrzeni nie jest zadany i zwykle jest krzywą.
Ruch PTP jest najszybszy i najmniej obciąża sterownik, dlatego używa się go do przejazdów w wolnej przestrzeni, np. do pozycji nad detalem. Przy ruchach synchronicznych wszystkie osie startują i kończą ruch jednocześnie.
Ponieważ tor nie jest znany z góry, przy ruchu PTP trzeba sprawdzać, czy narzędzie nie zahaczy o przeszkody - w pobliżu detalu stosuje się ruch liniowy LIN.
Każda z błędnych odpowiedzi opisuje ruch, w którym tor narzędzia w przestrzeni zadaniowej jest określony, a tego ruch PTP właśnie nie zapewnia. Ruch po linii prostej między dwoma punktami to ruch liniowy, w robotach oznaczany np. LIN lub MoveL. Sterownik musi wtedy pilnować toru w każdej chwili ruchu.
Dwa kolejne warianty mówią o ekstrapolacji kołowej i liniowej. W programowaniu robotów mówi się o interpolacji, czyli wyznaczaniu punktów pośrednich między zadanymi punktami - ekstrapolacja oznacza przewidywanie poza zakresem danych, więc oba sformułowania są niepoprawne już na poziomie pojęć. Nawet gdyby poprawić je na interpolację, opisywałyby ruch kołowy i liniowy, a nie PTP.
Istotą ruchu PTP jest to, że programista zadaje tylko punkt docelowy, a tor narzędzia wynika z tego, jak zmieniają się kąty osi. Dlatego poprawna jest odpowiedź o dowolnej trajektorii wynikającej ze zmiany konfiguracji robota. Zapamiętaj: PTP - liczy się punkt docelowy, LIN i CIRC - liczy się tor.