Zarządzanie użytkami zielonymi w zgodzie z zasadami Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej obejmuje m.in.
Przestrzeganie zakazu wypalania roślinności jest kluczowym elementem Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej (ZDPR), ponieważ wypalanie trawy i innej roślinności może prowadzić do wielu negatywnych skutków dla środowiska. Pożary mogą niszczyć siedliska zwierząt oraz roślin, co przyczynia się do spadku bioróżnorodności. Co więcej, wypalanie sprzyja erozji gleby, co może prowadzić do obniżenia jej jakości i zdolności do zatrzymywania wody. Przykładem właściwego gospodarowania na użytkach zielonych jest stosowanie technik zarządzania roślinnością, takich jak koszenie zamiast wypalania, co wspiera regenerację ekosystemów. ZDPR zaleca także stosowanie odpowiednich metod nawożenia oraz dbałość o utrzymanie struktury gleby, co pozwala na zrównoważony rozwój użytków zielonych i zdrowie ekosystemów. Przestrzeganie tych zasad przyczynia się do ochrony środowiska oraz długoterminowej efektywności produkcji rolniczej.
Stosowanie zwiększonej obsady zwierząt na użytkach zielonych może wydawać się korzystne z perspektywy intensyfikacji produkcji, jednak w dłuższym okresie prowadzi do nadmiernego wypasu, co negatywnie wpływa na stan gleby oraz bioróżnorodność. Zwiększona obsada zwierząt może prowadzić do intensywnego wygryzania roślinności, co powoduje degradację ekosystemów, a także erozję gleby. Nadmierne wypasanie może także prowadzić do eutrofizacji wód gruntowych oraz powierzchniowych, przez co zagraża zdrowiu zarówno zwierząt, jak i ludzi. Wypasanie zwierząt w okresach, gdy gleba jest nadmiernie uwilgotniona, może prowadzić do jej zadeptania, co z kolei sprzyja procesom degradacyjnym, takim jak zmniejszenie zdolności gleby do retencji wody oraz zubożenie w składniki odżywcze. Ponadto, wypasanie zwierząt na terenach źródliskowych jest praktyką szkodliwą, ponieważ może prowadzić do zanieczyszczenia źródeł wody oraz ich degradacji. Właściwe zarządzanie użytkami zielonymi powinno uwzględniać zasady ochrony środowiska oraz zrównoważonego rozwoju, co wyklucza praktyki prowadzące do ich degradacji.