Jakiej rasy knura należy wybrać do pokrycia loszki polskiej białej zwisłouchej, w celu podniesienia mięsności tuczników mieszańców międzyrasowych?
A. Hampshire.
B. Pietrain.
C. Duroc.
D. Wielkiej białej polskiej.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2022 (arkusz R.16-SG-22.01).
Wybór knura rasy Pietrain do pokrycia loszki polskiej białej zwisłouchej jest uzasadniony ze względu na jego wyjątkowe cechy związane z mięsnością. Rasa Pietrain jest znana z wysokiej zawartości mięsa w tuszy, co czyni ją idealnym kandydatem do tworzenia mieszańców, które są poszukiwane na rynku ze względu na lepsze parametry rzeźne. W praktyce, zastosowanie knura Pietrain może znacząco zwiększyć wartość tuczników, co jest kluczowe dla hodowców poszukujących efektywności produkcji. W przypadku mieszańców międzyrasowych, hybrydyzacja z rasą o tak silnych genach mięsnych, jak Pietrain, prowadzi do tuczników o lepszej jakości mięsa, co jest zgodne z najlepszymi praktykami hodowlanymi. Ponadto, genotyp Pietrain przyczynia się do poprawy cech związanych z wydajnością produkcyjną, co w efekcie może prowadzić do wyższych przychodów z produkcji. Przykłady hodowli, które zastosowały tę strategię, pokazują znaczną poprawę w mięsności i efektywności kosztowej procesu tuczu.
Wybór knura Hampshire, Duroc lub Wielkiej białej polskiej w celu pokrycia loszki polskiej białej zwisłouchej nie jest optymalny z punktu widzenia wzrostu mięsności tuczników. Rasa Hampshire, choć ceniona za swoje walory mięsne, w porównaniu do Pietrain charakteryzuje się niższym procentem mięsa w tuszy, co może prowadzić do mniej korzystnych wyników rzeźnych. Duroc, znany ze swoich walorów smakowych i jakości mięsa, nie jest tak skoncentrowany na mięsności, co czyni go mniej efektywnym w kontekście celów hodowlanych związanych z mięsnością. Z kolei Wielka biała polska, chociaż jest wszechstronna i dobrze przystosowana do polskich warunków, nie wprowadza tak znaczącej poprawy w mięsności, jak Pietrain. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do wyboru tych ras, obejmują poszukiwanie cech smakowych lub adaptacyjnych kosztem mięsności. W efekcie, wybór tych ras może prowadzić do obniżenia jakości finalnego produktu oraz do zwiększenia kosztów produkcji, co jest sprzeczne z obecnymi trendami w hodowli trzody chlewnej, które kładą nacisk na maksymalizację wydajności i jakości. Zastosowanie knura o niższej mięsności spowoduje, że końcowy wynik hodowlany nie spełni oczekiwań na rynku, co będzie miało negatywny wpływ na opłacalność całej produkcji.