Ilustracja przedstawia wyselekcjonowaną barwną odmianę
Ilustracja przedstawia wyselekcjonowaną barwną odmianę pstrąga tęczowego, czyli Oncorhynchus mykiss. W hodowli pstrąga tęczowego dość często spotyka się odmiany o nietypowym ubarwieniu, uzyskane przez selekcję hodowlaną. Mogą mieć złociste, żółtawe, plamiste albo mocno kontrastowe barwy, ale nadal są tym samym gatunkiem co typowy pstrąg tęczowy. Ważne jest, żeby nie oceniać ryby tylko po kolorze, bo barwa u odmian hodowlanych potrafi mocno odbiegać od wyglądu ryb dzikich. W praktyce pstrągarskiej takie odmiany są wykorzystywane czasem w sprzedaży, gastronomii, łowiskach specjalnych albo jako ciekawostka hodowlana. Moim zdaniem to dobry przykład, że w rybactwie trzeba łączyć rozpoznawanie gatunku z wiedzą o selekcji i formach hodowlanych. Pstrąg tęczowy jest podstawowym gatunkiem chowu intensywnego, dobrze rośnie w wodzie chłodnej, dobrze natlenionej, zwykle przy temperaturze około 10-16°C. Dobre praktyki branżowe wymagają utrzymania wysokiej jakości wody, odpowiedniego natlenienia, ostrożnego sortowania i unikania stresu, bo takie odmiany barwne nie zwalniają hodowcy z normalnych zasad chowu pstrąga.
W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo ilustracja pokazuje rybę o nietypowym, bardzo wyrazistym ubarwieniu, a nie klasyczny wygląd znany z atlasu ryb. To właśnie jest haczyk. Pstrąg potokowy, troć wędrowna i łosoś należą do ryb łososiowatych i mają pewne podobieństwa pokrojowe, więc samo skojarzenie z rodziną Salmonidae jest całkiem zrozumiałe. Jednak nie oznacza to jeszcze prawidłowego rozpoznania. Pstrąg potokowy, czyli Salmo trutta fario, ma zwykle bardziej naturalne, kamuflażowe ubarwienie z czerwonymi i czarnymi kropkami, dostosowane do życia w potokach. Troć wędrowna to forma wędrowna Salmo trutta, zwykle srebrzysta w okresie życia w morzu, a w czasie tarła zmienia barwę, ale nie jest typową odmianą barwną pokazaną na ilustracji. Łosoś atlantycki, Salmo salar, ma jeszcze inny pokrój użytkowy i ubarwienie, a w hodowli rozpoznaje się go po innych cechach, nie po takiej selekcjonowanej kolorystyce. Typowy błąd myślowy polega na tym, że uczeń widzi plamy, pasy albo intensywne kolory i od razu przypisuje rybę do pstrąga potokowego lub ryby dzikiej. Tymczasem w chowie intensywnym pstrąga tęczowego występują linie i odmiany wybrane przez człowieka, niekoniecznie przypominające formę naturalną. W praktyce hodowlanej trzeba patrzeć szerzej: na gatunek użytkowy, pochodzenie odmiany, zastosowanie w produkcji, wymagania tlenowe i temperaturowe. Dlatego poprawnym rozpoznaniem jest pstrąg tęczowy, mimo że na zdjęciu wygląda dość nietypowo, trochę aż ozdobnie.