Kwalifikacja: INF.05 - Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej

W instalacjach satelitarnych bardzo często przecenia się rolę jednego parametru, a pomija się inne. Wiele osób uważa, że wystarczy „obrócić antenę w stronę satelity” i już będzie działać. To prowadzi do przekonania, że wystarczy ustawić sam azymut, czyli kąt w poziomie. Problem w tym, że satelita na orbicie geostacjonarnej znajduje się na konkretnej pozycji kątowej zarówno w płaszczyźnie poziomej, jak i pionowej, a dodatkowo sygnał jest nadawany w określonej polaryzacji. Dlatego ustawienie tylko jednego kąta powoduje, że antena patrzy w mniej więcej dobrym kierunku, ale nie trafia dokładnie w punkt, gdzie jest maksymalna energia sygnału. W praktyce skończy się to albo brakiem sygnału, albo bardzo niską jakością. Nieco lepsze, ale dalej niepełne, jest podejście, że wystarczą dwa kąty: azymut i elewacja. Faktycznie, bez tych dwóch parametrów nie da się ogólnie „złapać” satelity, bo musimy wiedzieć, jak wysoko nad horyzontem i w jakim kierunku ustawić czaszę. Jednak w systemach DVB-S/S2 sygnał jest nadawany w dwóch polaryzacjach, a separacja między nimi ma ogromne znaczenie dla jakości odbioru i odporności na zakłócenia. Jeśli konwerter (LNB) nie jest skręcony pod odpowiednim kątem (tzw. skew), to polaryzacja odbiorcza nie pokrywa się z polaryzacją nadawczą. W efekcie pojawia się przenikanie między polaryzacjami, rośnie poziom zakłóceń, a parametry takie jak BER czy MER znacząco się pogarszają. To typowy błąd: ktoś ma „sygnał”, ale przy deszczu kanały znikają – bardzo często właśnie przez brak prawidłowego skrętu LNB. Z drugiej strony, koncepcja ustawiania „czterech kątów”, w tym kąta uchwytu anteny, to już nadinterpretacja. Uchwyt anteny ma być po prostu zamontowany pionowo (lub poziomo, zależnie od konstrukcji) zgodnie z zaleceniami producenta, najczęściej przy użyciu poziomicy. Nie traktuje się jego położenia jako osobnego kąta roboczego w procesie ustawiania na satelitę. W dobrych praktykach instalatorskich przyjmuje się, że uchwyt jest bazą odniesienia – ma być stabilny, sztywny, wypoziomowany, a dopiero względem niego reguluje się faktyczne kąty pracy: azymut, elewację i skręt konwertera. Mylące jest więc myślenie, że „im więcej kątów tym lepiej”, bo chodzi o trzy konkretne parametry geometryczne względem satelity, a nie o każdy możliwy element mechaniczny uchwytu. Podsumowując: poprawna konfiguracja dla Astry to trzy kąty – azymut, elewacja i skręt LNB – a nie mniej i nie więcej.