Kwalifikacja: INF.05 - Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej

Wybór innego miernika niż dedykowany wskaźnik DVB-T prowadzi do dość typowego nieporozumienia: zakładamy, że skoro urządzenie ma gniazdo antenowe lub F, to „na pewno się nada”. Tymczasem każdy z pokazanych przyrządów jest projektowany pod konkretne pasmo i rodzaj sygnału. Miernik przeznaczony do telewizji satelitarnej pracuje w paśmie L (około 950–2150 MHz) i jest dopasowany do współpracy z konwerterem LNB, który przetwarza sygnał z zakresu 10–12 GHz. Taki satfinder reaguje na poziom sygnału po konwersji częstotliwości i zasilany jest z tunera satelitarnego napięciem 13/18 V. Podłączony do anteny naziemnej w paśmie UHF/VHF będzie pokazywał losowe wskazania, bo jego tor wejściowy filtruje inne zakresy i nie uwzględnia charakterystyki emisji DVB-T. Z kolei mierniki opisane jako „multifunction cable tester” czy „network cable tester” w ogóle nie mierzą sygnałów radiowych. To są testery okablowania – sprawdzają ciągłość żył, poprawność zakończeń, czasem długość przewodu na podstawie pomiaru TDR, ale operują na niskich częstotliwościach i prostych sygnałach testowych, a nie na zmodulowanym sygnale telewizyjnym. Typowy błąd myślowy polega tu na utożsamieniu „testera kabla antenowego” z „miernikiem sygnału antenowego”. W praktyce instalatorskiej, zgodnej z dobrymi praktykami branżowymi i normami dotyczącymi zbiorczych instalacji RTV/SAT, rozdziela się te funkcje: najpierw weryfikuje się okablowanie odpowiednim testerem, a dopiero potem, przy ustawianiu anteny, korzysta się z miernika dopasowanego do rodzaju transmisji, czyli DVB-T/DVB-T2 w paśmie naziemnym. Użycie niewłaściwego przyrządu może dawać pozornie „jakieś” wskazania, ale nie pozwoli realnie ocenić jakości odbioru, co kończy się niestabilnym obrazem, zanikami i szarpaniem sygnału po zakończeniu instalacji.