Kwalifikacja: INF.05 - Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej

Wiele osób zakłada, że ekran przewodu antenowego powinien mieć rezystancję podobną do impedancji anteny lub jakąś wartość „pośrednią”, bo to wydaje się logiczne w kontekście dopasowania sygnałów. Jednak takie podejście jest błędne, bo rezystancja ekranu pełni zupełnie inną funkcję niż impedancja przewodu czy anteny. Ekran przewodu ma za zadanie chronić sygnał przed zakłóceniami zewnętrznymi i jednocześnie blokować emisję niepożądanych fal na zewnątrz kabla. Jeśli jego rezystancja byłaby duża – na przykład porównywalna z impedancją dipola (zwykle 50 lub 75 omów) – ekran traciłby zdolność do skutecznego odprowadzania zakłóceń do masy. Wtedy przewód działałby jak antena dla szumów, odbierałby cały „brud” z otoczenia i to wprost przekładałoby się na zakłócenia odbioru. Z kolei uważanie, że powinna być zbliżona do połowy impedancji dipola, nie ma żadnego uzasadnienia teoretycznego ani praktycznego – to raczej typowy skrót myślowy, wynikający z błędnej analogii do innych elementów układu antenowego, gdzie czasem liczy się podział wartości. Niektórzy myślą, że duża rezystancja pomaga ograniczać straty mocy, ale to dokładnie odwrotnie: wysoka rezystancja powoduje powstawanie niepotrzebnych spadków napięć sygnału i zwiększa podatność na interferencje. Branżowe normy, np. normy IEC dotyczące przewodów koncentrycznych, podkreślają, że ekran powinien mieć jak najmniejszą rezystancję – i to na każdym odcinku, nawet bardzo krótkim. Praktyka pokazuje, że nawet niewielki wzrost rezystancji ekranu, np. z powodu korozji czy złych materiałów, szybko degraduje jakość transmisji, prowadząc do wzrostu szumów i zakłóceń. Warto więc zapamiętać: ekran to nie zwykły przewód, tu zawsze liczy się niska rezystancja i dobre połączenie z masą.