Kwalifikacja: INF.05 - Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej

W instalacjach telewizyjnych prowadzenie kabli „jak popadnie” zwykle kończy się problemami, tylko że te problemy wychodzą dopiero po czasie. Odpowiedzi sugerujące, że można prowadzić kabel koncentryczny luźno po podłodze przy ścianie albo po prostu dowolnie, byle jak najkrótszą drogą, wynikają najczęściej z myślenia w stylu: „byle działało”. Tyle że w nowoczesnych instalacjach RTV-SAT liczy się nie tylko to, żeby sygnał w ogóle dotarł, ale żeby był stabilny, odporny na zakłócenia i żeby instalacja dawała się serwisować przez lata. Pozostawienie kabli luźno na podłodze to proszenie się o kłopoty: uszkodzenia mechaniczne, przygniecenie meblami, zalanie wodą przy myciu podłogi czy zwykłe potknięcia użytkowników. Kabel koncentryczny ma ekran, ale to nie znaczy, że jest niezniszczalny. Zagniecenia, ostre załamania i ciągłe deptanie po przewodzie powodują wzrost tłumienia, pogorszenie ekranowania i odbicia sygnału. W efekcie pojawiają się zakłócenia obrazu, zanik niektórych multipleksów, a czasem całkowity brak sygnału w gnieździe abonenckim. Pomysł „dowolnego” prowadzenia, byle jak najkrócej, też jest pozornie logiczny – krótszy kabel to mniejsze tłumienie. Ale praktyka i dobre normy instalacyjne pokazują, że najważniejszy jest kompromis między długością a prawidłową trasą. Trasy prowadzone po skosie, na skróty, przecinające losowo inne przewody, wchodzące pod drzwiami czy przez narożniki ścian, są nie tylko nieestetyczne, ale też utrudniają lokalizację kabli i późniejsze naprawy. Technik, który po kilku latach przyjdzie coś zmienić w szafie serwerowej, kompletnie nie będzie wiedział, którędy faktycznie idzie dany przewód. To powoduje chaos, ryzyko przecięcia niewłaściwego kabla i ogromne straty czasu. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych kable powinno się prowadzić trasami uporządkowanymi, równolegle do ścian i stropów, w pionie i poziomie, w korytach, kanałach, listwach lub peszlach. Taki układ umożliwia zachowanie odpowiednich odległości od kabli energetycznych, co ogranicza indukowanie zakłóceń. Łatwiej też spełnić wymagania przepisów przeciwpożarowych, bo wiązki kabli są skupione w określonych strefach, a nie porozrzucane po całym budynku. Moim zdaniem typowym błędem jest traktowanie instalacji telewizyjnej jak „tymczasowego” okablowania. W rzeczywistości to jest infrastruktura na lata i dlatego zasada prowadzenia w pionie i poziomie względem ścian i stropów nie jest jakimś sztywnym wymysłem, tylko sprawdzoną metodą zapewniającą porządek, bezpieczeństwo i stabilne parametry sygnału.