Kwalifikacja: INF.05 - Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej

W instalacjach telewizji satelitarnej kluczowe jest zrozumienie, w jakim paśmie naprawdę pracuje sygnał, który wychodzi z konwertera LNB i trafia do rozgałęźników, multiswitchy oraz tunerów. Częsty błąd polega na myleniu częstotliwości nośnych z zakresami spotykanymi w elektronice ogólnej, gdzie operuje się hercami, kilohercami czy megahercami. Sygnał satelitarny po konwersji w LNB jest przenoszony na tzw. pośrednią częstotliwość satelitarną IF, mieszczącą się w paśmie mniej więcej 950–2150 MHz. To oznacza, że jesteśmy już w obszarze mikrofal, czyli gigaherców, a nie niskich częstotliwości. Odpowiedzi sugerujące pasma 1 Hz ÷ 2,7 Hz albo 1 kHz ÷ 2,7 kHz dotyczą de facto sygnałów skrajnie wolnych, charakterystycznych raczej dla badań naukowych, sejsmologii, obwodów zasilających czy transmisji bardzo niskiej częstotliwości, a nie dla systemów radiowych i telewizyjnych. W takim paśmie nie da się przenieść modulowanych sygnałów szerokopasmowych typu DVB-S/S2, bo wymagają one setek megaherców przepustowości. Zakres 1 MHz ÷ 2,7 MHz to z kolei typowe okolice fal długich i średnich, ewentualnie niektórych systemów specjalistycznych, ale nadal daleko poniżej pasma satelitarnego. Tu można by co najwyżej mówić o transmisji radiowej AM, a nie o sygnale z anteny offsetowej. Z mojego doświadczenia wynika, że uczniowie często patrzą tylko na liczby „1 do 2,7” i nie zwracają uwagi na przedrostek – Hz, kHz, MHz czy GHz. A to jest klucz. W telewizji satelitarnej pracujemy w gigahercach, bo pierwotne pasmo na satelicie to rzędu 10–12 GHz (np. pasmo Ku), a LNB jedynie przesuwa je niżej, ale nadal bardzo wysoko w skali częstotliwości. Jeśli rozgałęźnik aktywny byłby zaprojektowany tylko na megaherce, to jego charakterystyka tłumienia w okolicach 1–2 GHz byłaby katastrofalna: ogromne straty, brak dopasowania impedancyjnego 75 Ω, odbicia sygnału, intermodulacje. Dobre praktyki branżowe mówią jasno: elementy toru satelitarnego muszą mieć deklarowane pasmo pracy do co najmniej 2150–2400 MHz. Wszystko, co kończy się na Hz, kHz czy niskich MHz, po prostu nie jest przeznaczone do SAT, nawet jeśli fizycznie da się to podłączyć do kabla koncentrycznego. To typowy błąd myślowy: „skoro wtyk pasuje, to urządzenie też będzie pasować”. Niestety w radiotechnice tak to nie działa – liczy się zgodność pasma, a nie tylko złącz.