Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W tym zadaniu łatwo dać się zwieść pozorom, bo stalowa żyła miedziowana brzmi „solidniej” niż zwykła miedź, a to automatycznie sugeruje większą wytrzymałość, odporność czy nawet lepsze parametry elektryczne. Tyle że z punktu widzenia przewodzenia prądu stałego liczy się przede wszystkim materiał przewodnika i jego rezystywność, a dopiero potem cała reszta. Stal ma dużo większą rezystywność niż miedź, więc jeśli bierzemy dwa przewody o takim samym przekroju geometrycznym, to ten z rdzeniem stalowym i tylko cienką powłoką miedzianą zawsze będzie miał większą rezystancję stałoprądową. To obala od razu intuicję, że będzie „lepiej przewodził” albo że będzie miał mniejszą tłumienność dla składowej stałej czy niskich częstotliwości. Tłumienność w kablach transmisyjnych zależy od częstotliwości – przy wysokich częstotliwościach wchodzi w grę efekt naskórkowy i wtedy rzeczywiście prąd płynie głównie po powierzchni, w miedzianej warstwie. Ale pytanie dotyczy rezystancji stałoprądowej, więc nie można mieszać tych dwóch zjawisk. Kolejnym częstym błędem jest przekonanie, że skoro jest stal, to kabel musi ważyć więcej. W praktyce stal ma mniejszą gęstość niż miedź, więc przy tym samym przekroju przewód CCS często będzie lżejszy, a nie cięższy. Taka odpowiedź wynika z mylenia „twardszy” z „cięższy”. Podobnie z korozją: sama obecność stalowego rdzenia nie czyni automatycznie przewodu mniej podatnym na korozję. Wręcz przeciwnie, jeżeli powłoka miedziana zostanie uszkodzona, stal może korodować szybciej, a zjawiska elektrochemiczne na styku różnych metali potrafią sytuację jeszcze pogorszyć. Dlatego w praktyce telekomunikacyjnej i energetycznej stosuje się zabezpieczenia antykorozyjne i odpowiednie powłoki, a nie liczy tylko na to, że „stal wszystko wytrzyma”. W dobrych standardach okablowania, np. przy projektowaniu sieci LAN czy linii zasilających, podkreśla się, że do zasilania i transmisji o niskiej częstotliwości lepszym wyborem jest pełna miedź: ma niższą rezystancję, mniejsze spadki napięcia i przewidywalne parametry. Stal miedziowana ma swoje miejsce, głównie tam, gdzie liczy się mechanika (wytrzymałość, możliwość podwieszania) albo praca w paśmie radiowym, ale nie poprawia ona parametrów stałoprądowych, tylko je pogarsza względem czystej miedzi.