Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W kablu koncentrycznym łatwo pomylić, które elementy są dielektrykami, bo na pierwszy rzut oka widzimy kilka warstw i nie zawsze jest oczywiste, co pełni jaką funkcję. Kluczowe jest jednak rozróżnienie: części metalowe przewodzą prąd i sygnał, a części z tworzywa sztucznego pełnią funkcję izolacyjną, czyli są właśnie dielektrykami. Środkowa żyła oznaczona jako 1 to przewodnik, najczęściej miedziany lub stalowy pokryty miedzią. Jej zadaniem jest przenoszenie sygnału wysokiej częstotliwości, więc nie może być dielektrykiem. Podobnie elementy oznaczone jako 3 i 4 na zdjęciu to metaliczny ekran: folia, oplot lub ich kombinacja. Te warstwy odpowiadają za ekranowanie przed zakłóceniami elektromagnetycznymi, zapewniają powrót prądu oraz poprawne prowadzenie fali elektromagnetycznej w strukturze kabla. Z natury muszą być przewodzące, a więc nie są dielektrykami. Typowym błędem jest myślenie, że skoro jakaś warstwa „oddziela” inne części, to na pewno jest izolatorem. W kablach koncentrycznych zdarza się, że metaliczna taśma wygląda jak plastikowa, szczególnie gdy jest laminowana, i to myli wzrok. Inny częsty błąd to utożsamianie dielektryka wyłącznie z wewnętrzną białą pianką wokół żyły. Tymczasem dielektrykiem jest każda warstwa, która nie przewodzi prądu i elektrycznie izoluje – również zewnętrzna powłoka ochronna, mimo że jej podstawową rolą jest ochrona mechaniczna i środowiskowa. Odpowiednie rozpoznanie, które warstwy są przewodnikami, a które dielektrykami, ma praktyczne znaczenie przy zarabianiu złączy. Jeżeli przy obróbce kabla przypadkowo usuniemy lub uszkodzimy wewnętrzny dielektryk, zmienimy odległość między żyłą a ekranem, a tym samym impedancję falową. To prowadzi do odbić sygnału, zwiększonego tłumienia i niestabilnej pracy instalacji RTV, SAT czy CCTV. Z drugiej strony, jeśli zewnętrzna powłoka dielektryczna (płaszcz) zostanie przecięta, kabel będzie podatny na wilgoć, korozję ekranu i degradację parametrów. Dlatego w dobrych praktykach montażu, zgodnych z zaleceniami producentów i normami typu IEC 61196, kładzie się spory nacisk na poprawne zdejmowanie tylko tych warstw, które trzeba, i zachowanie struktury dielektryka w stanie nienaruszonym. Świadome rozróżnienie, co jest metalem, a co tworzywem, bardzo w tym pomaga.