Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W szerokopasmowych sieciach analogowych bardzo łatwo skupić się na pojedynczych parametrach, które są proste do zmierzenia, ale same w sobie nie opisują pełnej jakości transmisji. Często patrzy się na poziom szumu w kanale i wydaje się, że im mniejszy szum, tym lepiej, więc to on jest główną miarą jakości. Problem w tym, że szum jest tylko jedną stroną medalu. Jeśli obniżymy szum, ale równocześnie moc sygnału też będzie bardzo mała, odbiornik nadal może mieć kłopoty z poprawnym odtworzeniem informacji. Sama wartość szumu, bez odniesienia do sygnału użytecznego, nie mówi, czy transmisja jest „dobra” czy nie. Podobny błąd pojawia się przy patrzeniu wyłącznie na moc sygnału odebranego. W praktyce sporo osób zakłada, że jak wskaźnik poziomu sygnału jest „wysoko”, to jakość jest super. Tymczasem jeśli w torze jest duża ilość zakłóceń, intermodulacji, szum termiczny wzmacniaczy albo zakłócenia impulsowe, to sam wysoki poziom sygnału nie zagwarantuje poprawnej transmisji. Można mieć bardzo mocny sygnał i jednocześnie tak duży szum, że obraz w telewizji analogowej będzie zasypany „śniegiem”, a w torach radiowych pojawi się charakterystyczne syczenie i zniekształcenia. Innym typowym nieporozumieniem jest przenoszenie pojęć z transmisji cyfrowej na analogową. Elementowa stopa błędów (BER na poziomie bitu lub symbolu) jest klasycznym parametrem dla systemów cyfrowych, gdzie sygnał jest dyskretny i łatwo policzyć błędnie odebrane elementy. W czystych torach analogowych nie mamy naturalnego „licznika błędów bitowych”, bo sygnał jest ciągły, więc do oceny jakości używa się parametrów takich jak odstęp sygnał/szum, zniekształcenia nieliniowe, THD czy odstęp od zniekształceń intermodulacyjnych. Z mojego doświadczenia wynika, że główne nieporozumienie polega na patrzeniu na pojedynczy parametr w oderwaniu od kontekstu. Dobre praktyki projektowania i utrzymania szerokopasmowych sieci analogowych mówią jasno: kluczowa jest relacja sygnału do zakłóceń, a nie sam poziom szumu, sama moc czy cyfrowe miary błędów. Dlatego poprawne zrozumienie roli odstępu sygnału od szumu jest tak ważne, bo porządkuje myślenie o jakości toru transmisyjnego jako całości, a nie o pojedynczych wartościach z miernika.