Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W tym zadaniu łatwo dać się złapać na intuicyjne skojarzenia, że „prostsza” modulacja będzie lepsza albo „cyfrowe = nowoczesne = szybkie”. W praktyce kanał dosyłowy, zwłaszcza radiowy, projektuje się pod kątem jak najwyższej efektywności widmowej, czyli liczby bitów przenoszonych w jednostce szerokości pasma. To jest zupełnie inne kryterium niż np. prostota układu czy odporność na zakłócenia. Modulacja 2FSK jest bardzo prosta i dość odporna na zakłócenia, ale ma bardzo niską efektywność widmową. Przenosi niewiele bitów na symbol i dodatkowo wymaga relatywnie szerokiego odstępu częstotliwości między stanami, żeby odbiornik mógł je pewnie rozróżnić. Dlatego 2FSK świetnie sprawdza się w prostych systemach telemetrycznych, systemach radiowych małej przepływności, ale nie w typowych łączach dosyłowych, gdzie walczy się o każdy MHz pasma. QPSK to już krok dalej – dwa bity na symbol i niezła odporność na szum. W wielu starszych systemach satelitarnych czy pierwszych wersjach LTE QPSK była podstawowym trybem, bo daje dobry kompromis między wymaganą jakością kanału a przepustowością. Jednak w porównaniu z wyższymi rzędami QAM (16QAM, 64QAM) jej efektywność widmowa jest wciąż ograniczona. Z tego powodu QPSK stosuje się raczej jako tryb „awaryjny” lub w łączach, gdzie kanał jest bardzo zaszumiony, a nie jako maksymalnie wydajną modulację w kanale o małej szerokości. ADPCM natomiast w ogóle nie jest modulacją fal radiowych, tylko metodą cyfrowej kompresji i kodowania sygnałów mowy (Adaptive Differential Pulse Code Modulation). To technika stosowana w przetwarzaniu sygnałów, np. w telefonii cyfrowej, do zmniejszania przepływności strumienia bitów opisujących dźwięk. Pomylenie ADPCM z modulacją radiową to typowy błąd polegający na wrzuceniu do jednego worka wszystkich „cyfrowych skrótów” bez rozróżnienia warstwy fizycznej i warstwy kodowania źródła. W kanale dosyłowym kluczowe jest, żeby w ograniczonym paśmie przesłać jak najwięcej danych. Stąd stosuje się wysokorzędne modulacje QAM, takie jak 64QAM, a często nawet 128QAM czy 256QAM, zgodnie ze standardami LTE, Wi‑Fi czy systemów radioliniowych. Typowy błąd myślowy to utożsamianie „odpornej” modulacji z „lepszą” w każdym zastosowaniu. Tymczasem w łączach dosyłowych często świadomie poświęca się część odporności na rzecz znacznie większej przepustowości, przy założeniu, że kanał jest dobrze zaprojektowany i kontrolowany. Dlatego właśnie wybór prostszych modulacji jak 2FSK lub QPSK nie spełnia założenia zadania o maksymalnej szybkości transmisji w wąskim kanale, a ADPCM w ogóle nie rozwiązuje problemu na poziomie modulacji nośnej.