Kwalifikacja: INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

W cyfrowej transmisji danych bardzo łatwo skupić się na pojedynczych parametrach fizycznych sygnału i mieć wrażenie, że jak one są „ładne”, to jakość transmisji też jest dobra. To jest typowy błąd myślowy: mylenie poprawnych warunków fizycznych z rzeczywistą jakością informacji, czyli z tym, czy bity dochodzą bezbłędnie. Miernik mocy optycznej świetnie nadaje się do pomiaru poziomu sygnału w torach światłowodowych. Pozwala sprawdzić tłumienie, budżet mocy, dobrać odpowiednie tłumiki czy ocenić, czy nadajnik w ogóle świeci z odpowiednią mocą. Jednak miernik mocy nie powie nic o tym, ile bitów zostało przekłamanych. Można mieć idealny poziom optyczny, a przez szum, zniekształcenia, odbicia czy błędy w warstwie fizycznej dalej występują błędy bitowe. On bada tylko „ile światła”, a nie „czy dane są poprawne”. Selekywny miernik poziomu z kolei służy głównie do analizy sygnałów w dziedzinie częstotliwości. Jest bardzo przydatny przy systemach analogowych, przy pomiarach widma, zakłóceń, intermodulacji, poziomów kanałowych w systemach radiowych czy kablowych. Można nim pośrednio ocenić warunki pracy toru transmisyjnego, ale nie da się na jego podstawie bezpośrednio wyznaczyć elementowej stopy błędów. On nie analizuje ciągu bitów, tylko poziomy sygnału w określonych pasmach częstotliwości. Analizator stanów logicznych wydaje się z kolei kuszącym wyborem, bo „też jest cyfrowy”. W praktyce to narzędzie do badania magistral i układów cyfrowych na poziomie sprzętowym: przebiegi na liniach danych, zegarach, protokoły równoległe czy szeregowe w urządzeniach. Świetny w serwisie elektroniki cyfrowej, ale kompletnie niepraktyczny do oceny jakości łączy transmisyjnych w sensie telekomunikacyjnym. Można nim zobaczyć przebiegi, czasem wykryć pojedyncze błędy, ale nie da się wygodnie i wiarygodnie zmierzyć BER na poziomie 10⁻⁶ czy 10⁻⁹, co jest standardem w branży. Dobre praktyki telekomunikacyjne, opisane chociażby w zaleceniach ITU-T, wskazują wprost na użycie specjalizowanych mierników elementowej stopy błędów. Takie urządzenia generują znormalizowane sekwencje testowe, porównują je bit po bicie i raportują wskaźniki jakości zgodne z wymaganiami SLA. Cała reszta przyrządów, choć bardzo przydatna przy uruchamianiu i diagnostyce, nie zastąpi bezpośredniego pomiaru BER, bo nie bada bezpośrednio poprawności przesyłanych danych, tylko warunki pracy toru.